تو که هستی، همهی خوشیها حقیقیاند. خندهها از ته دل و تمام افکاری که هر ثانیه تلاش میکنم از خودم دفعشان کنم، به محض آمدن تو میمیرند. من با اندوه زاده شدهام، با اندوه رشد کردهام و طی این سالها، رنج همراه همیشگیام بوده. سخت است که غمگین نباشم؛ اما این خوشیها که به دست تو خلق میشوند، نفس کشیدن را برایم آسوده میکنند. نمیدانم اینبار باید چه کنم! بر زندگی و تصمیماتم سخت بگیرم یا که بگذارم این خوشیها در سلولهای تنم خانه کنند؟ چون که دیگر تاب و توانش را ندارم. بس که با ترس نفس کشیدم و تصمیماتم را هزارباره مرور کردم، به بن بست رسیدم. حقیقتا، تو را میخواهم. نه برای مدت طولانی، تا آن هنگام که به صلاحمان باشد. تا آنهنگام که از یکدیگر سیر نشده باشیم.