مقصد من سایههاست. من درگیر رفتنم. خودم را بند وجود هیچکس نمیکنم. از همه فاصله میگیرم که مبادا حرف قشنگی پایم را به بودن قفل و زنجیر کند. نمیدانم کِی میروم. نمیدانم؛ شاید یک روز بارانی، بعد از آخرین پاکتِ سیگاری که به خورد ریههایم دادم.
میگویی در خودم گم شده ام؟ میدانم.
میگویی باید فرار کنم و به تو پناه آورم؟ نمیتوانم.
تو میتوانی خوشحالم کنی، شاید خنده بر لبهایم بنشانی. اما هرگز نمیتوانی مرا از این منجلاب بدبختی که درش گیر کردهام نجات دهی. هیچکس نمیتواند. زمان من تمام شده و من در حال غرق شدنم. یا باید بمانم و ذره ذره بمیرم، یا که خودم، با سرعت هرچه تمامتر خودم را تمام کنم.
میگویی در خودم گم شده ام؟ میدانم.
میگویی باید فرار کنم و به تو پناه آورم؟ نمیتوانم.
تو میتوانی خوشحالم کنی، شاید خنده بر لبهایم بنشانی. اما هرگز نمیتوانی مرا از این منجلاب بدبختی که درش گیر کردهام نجات دهی. هیچکس نمیتواند. زمان من تمام شده و من در حال غرق شدنم. یا باید بمانم و ذره ذره بمیرم، یا که خودم، با سرعت هرچه تمامتر خودم را تمام کنم.