نمیشناسمت. اما به نظر میآید که لبخند زیبایی داشته باشی.
گاهی دوست دارم نامت را صدا بزنم، تو را به سخن گفتن وابدارم، خودم سکوت کنم و تو حرف بزنی. از هرچه که شوق بر دلت میاندازد! اصلا چه فرقی میکند؟ تو بگو آب و هوا، تو بگو ترافیک! فقط حرف بزنی. حرف زدنی نا منتهی که من مجبور به پاسخ دادن نباشم. فقط چشمانم را ببندم و گوش بسپارم. به صدای تو که مانند دریایی آرام، میخروشد.
گاهی وقتی سر میرسی، احساس میکنم هرچه غم و اندوه است از من میگریزد، اما به محض رفتنت همه از نو در من متولد میشوند. نمیدانم، دوستت دارم چون لبخندِ زیبایی داری؟
یا به این خاطر که با حضورت اندوهها را چال میکنی؟
گاهی دوست دارم نامت را صدا بزنم، تو را به سخن گفتن وابدارم، خودم سکوت کنم و تو حرف بزنی. از هرچه که شوق بر دلت میاندازد! اصلا چه فرقی میکند؟ تو بگو آب و هوا، تو بگو ترافیک! فقط حرف بزنی. حرف زدنی نا منتهی که من مجبور به پاسخ دادن نباشم. فقط چشمانم را ببندم و گوش بسپارم. به صدای تو که مانند دریایی آرام، میخروشد.
گاهی وقتی سر میرسی، احساس میکنم هرچه غم و اندوه است از من میگریزد، اما به محض رفتنت همه از نو در من متولد میشوند. نمیدانم، دوستت دارم چون لبخندِ زیبایی داری؟
یا به این خاطر که با حضورت اندوهها را چال میکنی؟