من خیلی آشپز بدی هستم. چندین بار همه چیز را خراب کردم تا بتوانم بالاخره کیک موردعلاقهات را درست کنم.
آنروز که از کیکم زیاد خوشت نیامده بود و نمیخواستی به رویم بیاوری، سرما خورده بودم. به ساعت که نگاه کردم فهمیدم خیلی دیر شده است.
آنروز که از کیکم زیاد خوشت نیامده بود و نمیخواستی به رویم بیاوری، سرما خورده بودم. به ساعت که نگاه کردم فهمیدم خیلی دیر شده است.
نزدیک عصر بود و کم مانده بود بیایی، اما هنوز کیک من آماده نبود. هوا سرد بود، پتوی نارنجی کوچک تو را روی شانهام انداختم و بلند شدم. چای را گذاشتم تا دم بکشد. خانه پر از عطر هل شده بود. سریع وسایل کیک را چیدم و نگاهشان کردم. میترسیدم بازهم خرابش کنم. کاغذی را برداشتم که دست خط تو بود، دستور کیک پای سیب.
کیک را گذاشتم داخل فر و منتظر تو ماندم. حساب کرده بودم دقیقا وقتی که میآیی کیک هم میپزد، اما آنروز تو دیر آمدی. حواسم به ساعت نبود، فقط منتظر زنگ در بودم. شاید ده دقیقه دیرتر از زمان درست بیرون آوردمش، فکر نمیکردم مزه زیاد تغییر کرده باشد اما ظاهر خوبی نداشت. دستپاچه دنبال راهحل گشتم، این اولین باری بود که آرزو میکردم کاش کمی دیرتر بیایی. سیب قرمز را برداشتم و چند قاچ روی کیک چیدم؛ یکی از قاچ ها را هم در دهانم گذاشتم و خندهام گرفت. کمی دارچین روی سیب ها ریختم، حالا ظاهر کیک بد نبود. به دنبال چای رفتم و دو فنجان چای ریختم، کیک را هم بریدم. نشستم و منتظر ماندم... هميشه به موقع میرسی.
با ذوق پرسیدم: کیکم چطور شده؟ برای تو پختم.
خندیدی و پرسیدی: تو پختی؟ نمیدانستم این کارها از تو برمیآید.
طوری رفتار میکردی که انگار فراموش کردی چند بار کیک بدمزه درست کردهام.
گفتم: چون کیک دوست داشتی، سعی کردم. میدانم، به خوشمزگی کیک های تو نمیشود.
با آن لبخند همیشگیات گفتی: بوی خوبی دارد.
کیک را در دهانت گذاشتی و تمام مهارت بازیگریات را به کار بردی. گفتی که عاشق طعمش شدی، اما خودم میدانستم که چقدر بدطمع شده. چایات را نوشیدی و لبخند زدی، میدانستم چای خوشطمع است. هر چقدر هم که در آشپزی بد باشم بهترین چای ها را درست میکنم. صحبت کردیم و از ته دل خندیدی. خداحافظی کردی و گفتی به امید دیدار...
امروز از صبح در آشپزخانه بودم، دیگر دیر نبود. وقت کافی داشتم. نمیدانم دقیقا چندتا کیک را خراب کردم تا یکی از آنها را دوست داشته باشی. از فر بیرون آوردمش، بوی کیک های تورا میداد. چای را ریختم و منتظر تو ماندم. به ساعت نگاه کردم، این بار که آرزو نکرده بودم دیر بیایی. میترسیدم چای سرد شود، چای را برداشتم و نوشیدم. کیک طمع کیک های تورا میداد. خسته شده بودم، همانجا روی مبل دراز کشیدم...
از خواب پریدم. دو لیوان خالی، و چند قاچ کیک خورده شده. نمیدانستم چه شده. روی یخچال کاغذی چسبیده شده بود:
"صبر کردم تا بیدار شوی، معلوم است خستهای. اما عجله دارم. به امید دیدار...
راستی من دو قاچ کیک خوردم."
عجله برای چه بود؟
...کاش خوابم نمیبُرد. برای دیدن لبخند تو، نمیدانی که من چندبار آن را سوزاندم.
بگو ببینم... از کیکم خوشت آمد؟ همان شد که دوستش داشتی؟