قلم دستم را پس میزند. کلمات دیگر تاب کشتن ندارند.
میگویند: نويسنده چه بی رحم است. ناچارم، ناچارم کاغذ را رها کنم و ساعت ها خیره شوم و به نوشتن فکر کنم.
دیگر کلمات سراغ من نمیآیند. من باید سراغشان را بگیرم. بنویسم که چه؟ لابد باز هم نامهام برگشت میخورد. و من جای تمام نامه ها مچاله میشوم، و تو جای تمام قلم ها رنگ پس میدهی.
میگویند: نويسنده چه بی رحم است. ناچارم، ناچارم کاغذ را رها کنم و ساعت ها خیره شوم و به نوشتن فکر کنم.
دیگر کلمات سراغ من نمیآیند. من باید سراغشان را بگیرم. بنویسم که چه؟ لابد باز هم نامهام برگشت میخورد. و من جای تمام نامه ها مچاله میشوم، و تو جای تمام قلم ها رنگ پس میدهی.