به عقربههای ساعت نگریست
و زیرلب زمزمه کرد " کاش توان سفر بود!"
میخواست همانند رویاها زندگی را آغاز کند.
همانند کتابی یا شاید هم سریالی که دیدنش حسادتش را برانگیخته است!
به آسمان نگاه کند و آبی پاکش قلبش را لمس کند؛ پا برهنه بر روی چمن خیس قدم بگذارد.
گرمی شنها را لای انگشتان خود حس کند؛ نوازش آفتاب را بر روی پوست خود و دست لطافت باد را لای گیسوان خود!
دنیایی که آدمهایش قلبهایی روشن و آغوشی گرم دارند.
استادی که او را وادار به عضو شدن در " انجمن شاعران مرده" کند و یک صدا و رسا فریاد بزنند
" o captain! My captain! "
شاید مونیکایی وجود داشته باشد تا کارت اعتباری قدیمیاش را قیچی کند و به زندگی جدیدش خوشآمد بگوید هرچند که افتضاح است. و همینطور حضور چندلر را احساس کند.
شاید روزی در راهروی مدرسه قدم برمیداشت و نوارکاست سالبالاییِ خود " بک ییجین" که از قضا اکنون کسی است که بار دیگر طعم زندگی را برایش به رقم آورده را گوش سپارد.
دوستانی که شاید خونهای مشابهای با آنها نداشته باشد اما خانواده را بهتر از هر کسی به تصویر میکشانند.
سرش را از پنجرهی اتومبیل خود بیرون بیآورد و در تاریکی شب با آهنگ مورد علاقهاش از بند راک قدیمی " the smiths " همخوانی کند.
شاید زندگی میتوانست اینگونه باشد و فراتر از این... فراتر از این پاراگرافهای بی قید و بند که محبوساند در کلماتی که احساسات را در خود جای نمیدهند.
کلماتی پوچ و توخالی که ما را وادار به رویا، به امید و به زندگی میکنند.