گاهی اوقات آرزو میکنی که ای کاش درک یک سری موارد برات سخت میشد و متوجهش نمیشدی، که کاش تا این حد تو جزئیاتش غرق نمیشدی و مغزت واقعیت رو از کلاف افکار به هم ریخته ات بیرون نمیکشید و اینقدر تمیز جلوی چشم هات قرار نمیداد.
اما واقعیت اینه که من متوجه میشم، من خیلی خوب نگاه های پر از حرف و منظور های پنهانی آدما رو متوجه میشم، من قصد و نیت واقعی اون ها رو با وجود تلاششون برای پنهان کردنش رو میفهمم. تیکه ها، خواسته ی قلبی، حرف های انباشته شده و خاک گرفته ای که تبدیل به کلمات نشدن، شوخی های مضحک و بی معنی ای که شوخی نیستن بلکه از عقیده و باور حقیقی آدم ها نشأت میگیرن، نفرت، ترحم، دلسوزی و همه و همه، بدون هیچ تلاشی توسط تک تک نورون های مغزم در ثانیه دریافت میشن و خب فراموش کردنش مثل همون آب در هاون کوبیدن خودمونه. به خصوص اگه از جانب نزدیک ترین عزیزانت باشه.
اما واقعیت اینه که من متوجه میشم، من خیلی خوب نگاه های پر از حرف و منظور های پنهانی آدما رو متوجه میشم، من قصد و نیت واقعی اون ها رو با وجود تلاششون برای پنهان کردنش رو میفهمم. تیکه ها، خواسته ی قلبی، حرف های انباشته شده و خاک گرفته ای که تبدیل به کلمات نشدن، شوخی های مضحک و بی معنی ای که شوخی نیستن بلکه از عقیده و باور حقیقی آدم ها نشأت میگیرن، نفرت، ترحم، دلسوزی و همه و همه، بدون هیچ تلاشی توسط تک تک نورون های مغزم در ثانیه دریافت میشن و خب فراموش کردنش مثل همون آب در هاون کوبیدن خودمونه. به خصوص اگه از جانب نزدیک ترین عزیزانت باشه.