برج میلاد در رنگهای غروب میلرزد
و من میان تبِ عشق، گم شدهام
هر چراغ، فریادی از انتظار
هر نفس، نوای تو در باد
باد، نامت را نجوا میکند
سایهها، قصهی دیدار را میسازند
و آسمان، لالاییِ شب را میبافد
شهر، در سکوت، چشم به راه توست
راستی، میگویند نگاه به غروب
یعنی سوختن در تبِ عشق
اگر چنین است، امیدوارم
مرهمی باشد بر دلِ بیقرارِ تو