Lost in a Dream.


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified



Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter




می‌ترسیدیم که به این امید ضعیف میدان بدهیم، زیرا اگر شعله‌ای دروغین می‌بود ریشه‌مان می‌سوخت.

[ اریک امانوئل اشمیت | سگ ]














Late night conversations✨️ >>>




‌‌از خانه بیرون می‌روم
و تنهاییم بزرگ‌تر می‌شود
‌‌
در جست‌وجوی کسی نیستم
در جست‌وجوی جایی نیستم
در جست‌وجوی چیزی نیستم
قدم می‌زنم
تا پاهایم را فراموش نکنم
در کوچه‌هایی که نام‌هاشان را
از یاد برده‌اند؛ و نقشه‌ی شهر را..
‌
ساعت‌ها اشتباه می‌روم
از رسیدن می‌ترسم؛
می‌ترسم
کسی منتظرم نباشد.
‌

[ معین دهاز؛ از کتابِ اسب من ]


آقا، یه گاسیپ ما را نجات داد.


Video is unavailable for watching
Show in Telegram
@parasst ✨


یه شب که تارِ گیسویت
پیچد بر تار گیتارم
شاید به گوشِ تو آید
فریادِ انتظارم؛
یه شب که آرزوهایم
گیرد رنگِ فراموشی
آن شب دور از تو می‌میرم
در دنیایِ خاموشی..


جدیداً یه رفتارهایی از خودم نشون میدم که حتی روم نمیشه به تراپیستم بگم.




گفت سعی کن بنویسی، حتی اگر احساس می‌کنی موقعیتی در نظرت آن‌چنان مهم نیست، همان را بنویس.
دیشب برای لحظه‌ای انگار تمام غم‌های جهان روی قلبم سنگینی می‌کرد، باید می‌نوشتم اما گرفتن قلم و پیدا کردن صفحه‌ای خالی در آن لحظه، به اندازه کندنِ کوهی برایم دشوار بود.
امروز اما سعی کردم از آن غم عبور کنم، شاید هم سرکوب‌ش کردم تا توان ادامه دادن داشته باشم، شاید هم روزی برایت تعریف کردم این روزها چگونه گذشت، اما الان چیدنِ کلمات در کنار هم و روبه رو شدن با آن در جایی بیرون از ذهنم، جانم را می‌گیرد.

- ۲۷ شهریور ۱۴۰۳


Video is unavailable for watching
Show in Telegram
[ Fleabag ]




.
دیروز متنی را خواندم ؛
"آیا آنقدر مرا دوست داری که بتوانم در مقابلت ضعیف باشم؟"
با خودم فکر کردم که من آدم ضعیفی هستم اما چرا هیچ‌وقت کنار هیچ‌ انسانی احساسِ امنیتِ ضعیف بودن را تجربه نکردم؟
چرا هیچ‌وقت به کسی تکیه نکردم؟
طبق معمول سریع شروع به نوشتن برای مادرم کردم؛(با اینکه کسی را به اندازه‌ی او دوست ندارم اما بالاخره من هم آدمم،نمی‌توانم قبول کنم که همه چیز تقصیر من است،باید دنبال مقصری برای همه چیز بگردم.)
پس نوشتم:
"قلب من پر از عشقه مامان و همیشه سعی در مخفی کردنش دارم.
میدونم که باز بهم میگی تو زیاد حساسی ولی تو نمیفهمی مامان،
من دورم،
من خیلی دورم از آدم‌هایی که دوستم دارن و اینجا گیر کردم مامان،کنار آدمایی که هیچ‌وقت اونقدری که من دوسشون دارم،دوستم ندارن.
من دیگه ترسیدم.
هربار که دوست داشتنی رو درونم احساس می‌کنم اونقدر می‌ترسم و درونم دفنش می‌کنم
که خودمم یادم میره،
دیگه نمی‌فهمم چیه که اینقدر منو اذیت می‌کنه،
اینکه چرا همیشه خسته و ناراضی‌‌ام؟"
نوشتن‌ را اینجا تمام کردم و فکر کردم که چطور حرفم را تمام کنم؟
ابتدا نوشتم ؛
"تمام تلاشم برای دفن کردن بود.هیچ‌وقت نشد اون رو بکارم و رشد بدم اما وقت‌هایی بود که امیدوار شده بودم اما میدونم امید برای آدمی مثل من خیلی خطرناکه."
بعد احساس کردم که این زیادی کلیشه و خنده‌دار است،پس عوضش کردم و نوشتم ؛
"می‌خوام امیدوار باشم."
احساس کردم این هم دروغین و شعاری است،
آن را هم پاک کردم و برایت فرستادم،
گذاشتم تو پایان حرفم را با جوابی که میدهی،کامل کنی،بعد چند ساعت پیامم را دیدی و تنها نوشتی : "شام چی خوردی؟"
پیامت را دیدم،جوابی ندادم.
زنگ زدی،نادیده گرفتم.
فردایش نوشتی :
"چی بگم آخه؟کاش خودت رو از دید من میدیدی!همینجوری درستی مامان،صادق باش و قلبت رو باز کن،شکننده و آسیب پذیر بمون و از همه مهم تر مثل سگ کار کن علی،من همیشه میگم : غم بزرگ رو تبدیل کن به کار بزرگ مامان.
غذاتو خوردی؟"

- علی فرزان

20 last posts shown.

83

subscribers
Channel statistics