.
دیروز متنی را خواندم ؛
"آیا آنقدر مرا دوست داری که بتوانم در مقابلت ضعیف باشم؟"
با خودم فکر کردم که من آدم ضعیفی هستم اما چرا هیچوقت کنار هیچ انسانی احساسِ امنیتِ ضعیف بودن را تجربه نکردم؟
چرا هیچوقت به کسی تکیه نکردم؟
طبق معمول سریع شروع به نوشتن برای مادرم کردم؛(با اینکه کسی را به اندازهی او دوست ندارم اما بالاخره من هم آدمم،نمیتوانم قبول کنم که همه چیز تقصیر من است،باید دنبال مقصری برای همه چیز بگردم.)
پس نوشتم:
"قلب من پر از عشقه مامان و همیشه سعی در مخفی کردنش دارم.
میدونم که باز بهم میگی تو زیاد حساسی ولی تو نمیفهمی مامان،
من دورم،
من خیلی دورم از آدمهایی که دوستم دارن و اینجا گیر کردم مامان،کنار آدمایی که هیچوقت اونقدری که من دوسشون دارم،دوستم ندارن.
من دیگه ترسیدم.
هربار که دوست داشتنی رو درونم احساس میکنم اونقدر میترسم و درونم دفنش میکنم
که خودمم یادم میره،
دیگه نمیفهمم چیه که اینقدر منو اذیت میکنه،
اینکه چرا همیشه خسته و ناراضیام؟"
نوشتن را اینجا تمام کردم و فکر کردم که چطور حرفم را تمام کنم؟
ابتدا نوشتم ؛
"تمام تلاشم برای دفن کردن بود.هیچوقت نشد اون رو بکارم و رشد بدم اما وقتهایی بود که امیدوار شده بودم اما میدونم امید برای آدمی مثل من خیلی خطرناکه."
بعد احساس کردم که این زیادی کلیشه و خندهدار است،پس عوضش کردم و نوشتم ؛
"میخوام امیدوار باشم."
احساس کردم این هم دروغین و شعاری است،
آن را هم پاک کردم و برایت فرستادم،
گذاشتم تو پایان حرفم را با جوابی که میدهی،کامل کنی،بعد چند ساعت پیامم را دیدی و تنها نوشتی : "شام چی خوردی؟"
پیامت را دیدم،جوابی ندادم.
زنگ زدی،نادیده گرفتم.
فردایش نوشتی :
"چی بگم آخه؟کاش خودت رو از دید من میدیدی!همینجوری درستی مامان،صادق باش و قلبت رو باز کن،شکننده و آسیب پذیر بمون و از همه مهم تر مثل سگ کار کن علی،من همیشه میگم : غم بزرگ رو تبدیل کن به کار بزرگ مامان.
غذاتو خوردی؟"
- علی فرزان