هیچوقت تو زندگیم هیچ دوستی نداشتم.
همکلاسی زیاد داشتم، و همیشه تظاهر کردم که باهاشون دوستم در صورتی که اونا خودشون دوستای خودشون رو داشتن یا هر موقع تنها می شدن و نیاز به کمک یا راهنمایی داشتن یا حتی وقتایی که برای تست و امتحانشون نخونده بودن میومدن سراغم. و من متنفر بودم و هستم از اینکه تظاهر کنم که تنهام و دوستی ندارم پس همیشه خودم رو الکی با یچیزی مشغول میکردم. همیشه به کسایی که دوست هایی دارن که شبیه خودشون هستن یا صمیمی هستن حسودیم میشه اما هیچوقت این حس باعث نشده که بخوام بین دوستی های بقیه رو خراب کنم یا پیش یکیشون پشت اونیکی بد بگم.
و حقیقت اینه که من حسرت میخورم که همچین آدم و دوستی توی زندگیم ندارم اما هیچوقت به دوستی و اون میزان صمیمیت افراد حسودی نمیکنم چون این دوتا کلمه"حسرت،حسودی"خیلی باهم فرق دارند.
و آدم ها میتونن حسرت چیزی رو داشته باشن بدون اینکه برای از بین رفتن چیزی در زندگی دیگران آرزو کنند.
همکلاسی زیاد داشتم، و همیشه تظاهر کردم که باهاشون دوستم در صورتی که اونا خودشون دوستای خودشون رو داشتن یا هر موقع تنها می شدن و نیاز به کمک یا راهنمایی داشتن یا حتی وقتایی که برای تست و امتحانشون نخونده بودن میومدن سراغم. و من متنفر بودم و هستم از اینکه تظاهر کنم که تنهام و دوستی ندارم پس همیشه خودم رو الکی با یچیزی مشغول میکردم. همیشه به کسایی که دوست هایی دارن که شبیه خودشون هستن یا صمیمی هستن حسودیم میشه اما هیچوقت این حس باعث نشده که بخوام بین دوستی های بقیه رو خراب کنم یا پیش یکیشون پشت اونیکی بد بگم.
و حقیقت اینه که من حسرت میخورم که همچین آدم و دوستی توی زندگیم ندارم اما هیچوقت به دوستی و اون میزان صمیمیت افراد حسودی نمیکنم چون این دوتا کلمه"حسرت،حسودی"خیلی باهم فرق دارند.
و آدم ها میتونن حسرت چیزی رو داشته باشن بدون اینکه برای از بین رفتن چیزی در زندگی دیگران آرزو کنند.