برادرم به باغچه میگوید قبرستان. برادرم به اغتشاش علفها میخندد و از جنازههای ماهیها که زیر پوست بیمار آب به ذرههای فاسد تبدیل میشوند شماره برمیدارد. برادرم به فلسفه معتاد است. برادرم شفای باغچه را در انهدام باغچه میداند. او مست میکند و مشت میزند به در و دیوار و سعی میکند که بگوید بسیار دردمند و خسته و مأیوس است. او ناامیدیش را هم مثل شناسنامه و تقویم و دستمال و فندک و خودکارش همراه خود به کوچه و بازار میبرد و ناامیدیش آنقدر کوچک است که هر شب در ازدحام میکده گم میشود.