من آدم دراماتیکی نیستم اما گهگاهی چیزی در مقیاس جهان میبینم که باعث میشه نفهمم چطور و کی اشکهام جاری شد. امروز از این نوشتم که با مطالعه مغز و رفتار دیگه آدمهارو خیر و شر، نمیبینم. آدمهارو پویا میبینم و بهشون فرصت این رو میدم که کسی باشن که پیشرفت کنن و تمام تلاشم ایجاد اشتیاق تغییر و سهل کردن مسیر تغییره. حالا با دیدن این ویدئو اشکهای من جاریه چون چنین اتفاقی رو در سطح گستردهتر میبینم.
آیا هنر میتونه جهان رو نجات بده؟
هنر، ابزاره، روشه. اگر هدف و دلیل درستی همراهیش بکنه، چرا که نه!