✉️/ ما درد را درون گهوارهی لبخندهایمان میخوابانیم و مرگ را با طعمهی حالِ خوب پیش میکشیم. نمکیهم اگر هست نمکیست که به جان زخمهایمان افتاده و دندانهایمان را بههم میفشارد. اینروزها از میان خشمهایمان غنچهی خون میروید. غنچهای که مطلوب زنبورهای وحشیست.
از دیدگانمان ارومیهای آرام جاریست که از میان سنگفرشهای قلب طغیان کردهمان میجوشد.
ما لبخند میزنیم...
درد طفلی صغیر و بهانهجوست. گهواره که بایستد. بیدار میشود.
آری؛ ما لبخند میزنیم...
اینجا هیچچیزِ «باور کردنی» یافت نمیشود عزیزکم.
_ #ابهام