از پشت سر او را که از پنجره به بیرون خیره شده بود نگاه میکردم. موهایش، گردنش را پوشانده بود و با تکان دادن سر، شانههایش را میبوسید. سینهبند مشکی روی پوست روشنش خودنمایی میکرد. نه او چیزی میگفت و نه من میدانستم چه چیزی باید بگویم. برخاستم و شانهی برهنهاش را بوسیدم. سر که برگرداند، صورتش خیس بود و چشمهایش حالت بیگناهی در آستانهی اجرای حکم را گرفته بود. آرام گفتم: تو که اشک میریزی، صورت من هم خیس میشود. نمیتوانستم او را غمگین ببینم، نگاه غمگینش قلبم را میدرید. او را محکم در آغوشم فشردم و مدام موهایش را بو میکشیدم. کمی بعد بازوهایش را گرفتم، او را کمی از خودم جدا کردم و چانهاش را بالا آوردم تا خوب نگاهش کنم. گلایهام از او بسیار بود اما نمیتوانستم در آن لحظه چیزی بگویم. گفتم: کاش میدانستی که در مقابل دوری تو چقدر ناتوانم، شاید تصمیم به دوری نمیگرفتی. سرش را پایین انداخت.
به سمت تخت رفت و روی آن دراز کشید. نگاهش به سقف بود و از اتفاقی که میدانستم چقدر آزارش میدهد، حرف میزد. روی تخت در کنارش نشستم و دلم میخواست گودی چشمش که از اشک پر شده بود را ببوسم. سکوت که کرد گفتم: در مقابل دو احساس هیچ دفاعی ندارم؛ یکی احساسی که از دیدن اندوهت به سراغم میآید و یکی هم احساس دلتنگیات. تو رفتی و من رفتنت را با دقت به تماشا نشستم. کاش میدانستی چه سخت است که مجبور باشی رفتن عزیزانت را به تماشا بنشینی، کاش میدانستی چه زجری در این تماشا نهفته است. با صدای لرزانش گفت: مجبور بودم. سکوت کردم. پرسید: نمیخواهی حرفی بزنی؟ گفتم: چه بگویم که ذرهای از آتش افتاده به قلبم کاسته شود؟ تو و این اجبارت به رفتن، هر آنچه از رخ دادنش هراس داشتم را مو به مو بر سرم آوردید. نمیگویم که غمگینترت نکنم.
نمیتوانستم نگاهش کنم، سرم را روی زانوهایم گذاشتم. با لحنی مهربان پرسید: خوبی؟ گفتم: ضعیف شدهام، بسیار ضعیفتر از آنچه در بدترین گمانهایم انتظارش را داشتم و اکنون برای دوام آوردن زیر آوار این حجم از تنهایی، بسیار ضعیف و کوچکم. گفت: به گونهای پاسخم را میدهی که نمیدانم دیگر چه چیزی باید بگویم. گفتم: من این حال تو را میفهمم. روزی که گفتی همهچیز تمام شده است، من نیز نمیدانستم چه باید بگویم. گمان کردی که این دوری، از بروز زخمهای عمیقتر جلوگیری میکند؟ سرش را به نشانهی تایید تکان داد و گفت: نمیدانستم ادامه دادن با آن وضع ممکن است چه اوضاعی به بار آورد، نمیخواستم همهچیز برایت بدتر شود. گفتم: اما میدانستی این پایان دادن چه بر سرم خواهد آورد، نه؟ سکوت کرد. گفتم: تو یک زخم عمیق قطعی را پذیرفتی اما حاضر نشدی احتمال برنداشتن این زخم یا حتی زخمی سطحیتر را بپذیری. سکوت کردم. نه من توان ادامهی حرفهایم را داشتم و نه او سکوت را شکست.
از روی تخت برخاست. گفتم: از این رویاها که تو را در کنارم میبینم و با چشم برهم زدنی دیگر نیستی، خسته شدهام. صدایش به گونهای بود که انگار لبخندی روی لب دارد: گاهی میخواهم از احوالت باخبر باشم. گفتم: از خودت مراقبت کن. تو تکهی بزرگی از قلب مرا با خود داری. چشمهایم را که بر هم زدم، دلتنگی سوار بر امواج شب از پنجره به اتاقی که تنها در آن نشسته بودم هجوم میآورد. از پنجره بیرون را نگاه کردم، او مثل تمام دفعاتی که بیرون را نگاه کرده بودم، در حال رفتن بود.
#امیرمحمد عبداللهی
به سمت تخت رفت و روی آن دراز کشید. نگاهش به سقف بود و از اتفاقی که میدانستم چقدر آزارش میدهد، حرف میزد. روی تخت در کنارش نشستم و دلم میخواست گودی چشمش که از اشک پر شده بود را ببوسم. سکوت که کرد گفتم: در مقابل دو احساس هیچ دفاعی ندارم؛ یکی احساسی که از دیدن اندوهت به سراغم میآید و یکی هم احساس دلتنگیات. تو رفتی و من رفتنت را با دقت به تماشا نشستم. کاش میدانستی چه سخت است که مجبور باشی رفتن عزیزانت را به تماشا بنشینی، کاش میدانستی چه زجری در این تماشا نهفته است. با صدای لرزانش گفت: مجبور بودم. سکوت کردم. پرسید: نمیخواهی حرفی بزنی؟ گفتم: چه بگویم که ذرهای از آتش افتاده به قلبم کاسته شود؟ تو و این اجبارت به رفتن، هر آنچه از رخ دادنش هراس داشتم را مو به مو بر سرم آوردید. نمیگویم که غمگینترت نکنم.
نمیتوانستم نگاهش کنم، سرم را روی زانوهایم گذاشتم. با لحنی مهربان پرسید: خوبی؟ گفتم: ضعیف شدهام، بسیار ضعیفتر از آنچه در بدترین گمانهایم انتظارش را داشتم و اکنون برای دوام آوردن زیر آوار این حجم از تنهایی، بسیار ضعیف و کوچکم. گفت: به گونهای پاسخم را میدهی که نمیدانم دیگر چه چیزی باید بگویم. گفتم: من این حال تو را میفهمم. روزی که گفتی همهچیز تمام شده است، من نیز نمیدانستم چه باید بگویم. گمان کردی که این دوری، از بروز زخمهای عمیقتر جلوگیری میکند؟ سرش را به نشانهی تایید تکان داد و گفت: نمیدانستم ادامه دادن با آن وضع ممکن است چه اوضاعی به بار آورد، نمیخواستم همهچیز برایت بدتر شود. گفتم: اما میدانستی این پایان دادن چه بر سرم خواهد آورد، نه؟ سکوت کرد. گفتم: تو یک زخم عمیق قطعی را پذیرفتی اما حاضر نشدی احتمال برنداشتن این زخم یا حتی زخمی سطحیتر را بپذیری. سکوت کردم. نه من توان ادامهی حرفهایم را داشتم و نه او سکوت را شکست.
از روی تخت برخاست. گفتم: از این رویاها که تو را در کنارم میبینم و با چشم برهم زدنی دیگر نیستی، خسته شدهام. صدایش به گونهای بود که انگار لبخندی روی لب دارد: گاهی میخواهم از احوالت باخبر باشم. گفتم: از خودت مراقبت کن. تو تکهی بزرگی از قلب مرا با خود داری. چشمهایم را که بر هم زدم، دلتنگی سوار بر امواج شب از پنجره به اتاقی که تنها در آن نشسته بودم هجوم میآورد. از پنجره بیرون را نگاه کردم، او مثل تمام دفعاتی که بیرون را نگاه کرده بودم، در حال رفتن بود.
#امیرمحمد عبداللهی