تا حالا شده خودت واسه خودت قفس شی؟ من الان خودم برای خودم قفس شدم. مثل یه پرنده بی پناه، تو این موقعیت موندم و نمیتونم حرکتی کنم، ولی انگار این روزا هیچوقت تموم نمیشه، اگه تموم نشد چی؟ اگه کم کم مثل عادت شه و من این حس و بغل کنم چی؟ مگه بغل نکردی؟! بغل کردی دیگه.! هر چقدر میگذره، بیشتر فکر میکنم و بیشتر از قبل غرق میشم و اکسیژنی حس نمیکنم. مثل اینکه درختا هم دیگه قهرن بام. من نمیخوام اینطوری بمونم، میخوام خوب شم، حالم بهتر شه و بخندم. یادمه یه جا خونده بودم که: آدمایی که گریه میکنن، قوی ان. چون بدن به قدرت زیادی نیاز داره تا بتونه بباره. نمیدونم شاید حق با اونا باشه، شاید " گریه کردن نوعی حرف زدن باشد. " زبان بدن، حرفای دفن شده. اما من قوی نیستم، ضعیفم. کاش میتونستم گریه کنم، شاید اینطوری حالم بهتر میشد. راستی آدما هم مثل انجیر از دلتنگی میترکن؟ چشامو میبندم و به حرفای هندزفری گوش میدم. صداش غم داره، راستی اونم دلش تنگه؟ یا فقط همینطوری یه چی خونده؟! نمیدونم. دیوونه شدم. دفترو برمیدارم تا کلمات وارونه مغزم و سروسامون بدم. خونه خراب شدن؛ کلماتو میگم. سمت چپ سرم درد میکنه، هندزفری صداش غم داره، من خستم. ولم کنید، میخوام واسه یه مدت طولانی بخوابم. سمت چپ سرم درد میکنه، هندزفری صداش غم داره؛ تموم شدم.