مامان مریم میگه اینروزها یه ذوق ریز توچشمهام میبینه.و راست میگه،امروز قبل از رفتن صدام زد و گفت: «بیا بغلم،که تو دختر خوبِ خودمی.»و نمیدونه این جمله چقدر به تن و روحم چسبید. شاید چون قلق زندگیمو پیدا کردم. اینکه اگر کمتر تو گذشته گیر کنم و بیشتر امیدوارِ الان باشم، حال و احوالم واقعاً بهتر میشه.وقتی سرم شلوغ باشه؛ با درس، کار، دیدار با آدمای امن، بیداری از نمازِ صبح، ورزش و غذای سالم،انگار زندگی خودش یواش یواش رو میکنه.حتی اون حالبد عجیب که بعضی وقتها میریزه تو دلم، همون هم یه جور نشونهست؛ چون میفهمم چی تکونم داده و چی باعث شده دوباره حرکت کنم. یاد گرفتم به خودم حق بدم: حق کسل بودن، حق بیحوصله بودن، حق اینکه گاهی حتی از خودم هم بدم بیاد. به قول بابا: «ما ربات نیستیم؛ آدمیم.»فقط وقتی بیش از اندازه یه روز کامل ولو میشم روی کاناپه و غم میچسبه به تنم، همونجا میفهمم که دیگه باید پام شم.غم خوبه، اما فقط تا جایی که اندازهش از خودت بزرگتر نشه.