امشب، شب زادروز من است...
اما چه جای شادمانیست،
وقتی افقِ این ایّام، در غبارِ داغِ حسین (ع) فرو رفته ؛ چگونه میتوانم به خاطر تولدم شادمان باشم
آنگاه که دشت نینوا، هنوز لبریز از فریاد العطش است
دلم چگونه سر به طرب برد،
وقتی زینب (س) در دل تاریخ،
با چشمانی اشکبار و قلبی پارهپاره،
به پیکر بیسرِ برادرش مینگرد
چگونه چراغ تولد روشن کنم،
وقتی چراغ خیمهها را به آتش کشیدند،
و فرزندان امیرالمؤمنین (ع) را،
با دستان بسته به اسارت بردند
در برابر داغ حسین (ع)، زادروز من چه وزنی دارد؟
در سایهی مصیبت آلالله،
شادی من خاموش، و لبخندم ناتمام است...
من تولدم را در سکوت برگزار میکنم؛
با دلی خمیده از حرمت، و نگاهی سرشار از ارادت.
اما چه جای شادمانیست،
وقتی افقِ این ایّام، در غبارِ داغِ حسین (ع) فرو رفته ؛ چگونه میتوانم به خاطر تولدم شادمان باشم
آنگاه که دشت نینوا، هنوز لبریز از فریاد العطش است
دلم چگونه سر به طرب برد،
وقتی زینب (س) در دل تاریخ،
با چشمانی اشکبار و قلبی پارهپاره،
به پیکر بیسرِ برادرش مینگرد
چگونه چراغ تولد روشن کنم،
وقتی چراغ خیمهها را به آتش کشیدند،
و فرزندان امیرالمؤمنین (ع) را،
با دستان بسته به اسارت بردند
در برابر داغ حسین (ع)، زادروز من چه وزنی دارد؟
در سایهی مصیبت آلالله،
شادی من خاموش، و لبخندم ناتمام است...
من تولدم را در سکوت برگزار میکنم؛
با دلی خمیده از حرمت، و نگاهی سرشار از ارادت.