شکست جنون درختکاری در جهان
چند سالی است که عاقلان جهان فهمیدهاند که کاشت درخت در جهان چندان تاثیری در کاهش گرمایش کره زمین ندارد!
عملیات کاشت درخت به تنهایی چنان مخرب است که آن تاثیر اندک را هم از بین می رود. تهران مثال بارز شکست درختکاری است. بیشتر تهرانیها، حداقل در یکی از این شوهای حکومتی و یا سمتی درختکاری عکس و سلفی دارند.
در زمان قالیباف به پشتوانه درآمد نجومی تراکم فروشی، سالانه حتی تا ۶ میلیون نهال در تهران کاشته می شد. اما نگاهی به وضعیت تهران و این روزهای آلودگی در شهر نشان میدهد که نتیجه این درختکاری های، قتل عام میلیونها نهال برای یک سلفی و یا فیلم و عکسی از ژست مسئولین بوده است.
چند سال پیش ترکیه نیز با سر و صدا ۱۱ میلیون درخت کاشت که طی سه ماه ۹۰ درصد آنها مردند. دلیل آن هم ساده بود، بارانی نیامد و نهال ها مردند.
در کنفرانس اقلیمی دبی معروف به COP28 توماس کروتر، مشاور سازمان ملل و از پیشروان کاشت یک تریلیون درخت اعلام کرد که حرفش اشتباه بوده است و خواهان توقف کاشت درخت شد. نه تنها او، بلکه بیشتر بومشناسان خوب می دانند که بین میزان آب دسترس و رشد درخت رابطه مستقیم وجود دارد.
بقای درخت نیز به هزاران عامل زیستی و غیر زیستی بستگی دارد که هیچ کس نمی تواند آن را رعایت و فراهم کند. در کره زمین ۳۰۰ هزار گونه گیاهی است که ۷۳۰۰۰ آن درخت و درختچه است. یعنی از هر ۴ گونه گیاهی جهان یک گونه به شکل درخت و درختچه است.
رویش درختان تابعی از آب در دسترس و شرایط ادافیکی (خاکی) است. اگر در جایی بارندگی از ۲۰۰ میلی متر در سال بیشتر باشد، امکان رویش محدود درختچه کوتاه است. البته در مکانهایی که بارندگی به مراتب کمتر است، امکان رویش درخت به سه شرط وجود دارد:
اول آنکه دره و رودخانه داشته باشیم؛ دوم وجود آب در زیر سطح زمین و سوم دسترسی ریشه به آبهای لای سنگها در مناطق کوهستانی.
با افزایش بارندگی به ۳۰۰ تا ۵۰۰، تراکم درختچهها بیشتر و امکان رویش درختان بیشتر و بیشتر می شود. نمونه آن جنگلهای بلوط زاگرس است.
در هر نقطه کره زمین بذر کافی برای رویش هر درخت مناسبی وجود دارد و احمقانه ترین کار این است که بشری که همه سرمایه مغزیش به چند ده هزار سال نمی رسد، مدعی کاشت درختانی شود که ۵۰۰ میلیون سال در روی کره زمین زیسته اند.
ما درخت را فقط برای مصارف غذایی (کشاورزی)، ایجاد فضای سبز شهری و یا استراحتگاههای بین شهری، باغهای علمی و آموزشی (مانند باغهای گیاهشناسی) باید بکاریم. در غیر اینصورت تمام تلاشمان باید حفظ زیستگاههای طبیعی باشد./پروفسور حسین آخانی
منظرپلاس🌱
@manzarplus 🌱
چند سالی است که عاقلان جهان فهمیدهاند که کاشت درخت در جهان چندان تاثیری در کاهش گرمایش کره زمین ندارد!
عملیات کاشت درخت به تنهایی چنان مخرب است که آن تاثیر اندک را هم از بین می رود. تهران مثال بارز شکست درختکاری است. بیشتر تهرانیها، حداقل در یکی از این شوهای حکومتی و یا سمتی درختکاری عکس و سلفی دارند.
در زمان قالیباف به پشتوانه درآمد نجومی تراکم فروشی، سالانه حتی تا ۶ میلیون نهال در تهران کاشته می شد. اما نگاهی به وضعیت تهران و این روزهای آلودگی در شهر نشان میدهد که نتیجه این درختکاری های، قتل عام میلیونها نهال برای یک سلفی و یا فیلم و عکسی از ژست مسئولین بوده است.
چند سال پیش ترکیه نیز با سر و صدا ۱۱ میلیون درخت کاشت که طی سه ماه ۹۰ درصد آنها مردند. دلیل آن هم ساده بود، بارانی نیامد و نهال ها مردند.
در کنفرانس اقلیمی دبی معروف به COP28 توماس کروتر، مشاور سازمان ملل و از پیشروان کاشت یک تریلیون درخت اعلام کرد که حرفش اشتباه بوده است و خواهان توقف کاشت درخت شد. نه تنها او، بلکه بیشتر بومشناسان خوب می دانند که بین میزان آب دسترس و رشد درخت رابطه مستقیم وجود دارد.
بقای درخت نیز به هزاران عامل زیستی و غیر زیستی بستگی دارد که هیچ کس نمی تواند آن را رعایت و فراهم کند. در کره زمین ۳۰۰ هزار گونه گیاهی است که ۷۳۰۰۰ آن درخت و درختچه است. یعنی از هر ۴ گونه گیاهی جهان یک گونه به شکل درخت و درختچه است.
رویش درختان تابعی از آب در دسترس و شرایط ادافیکی (خاکی) است. اگر در جایی بارندگی از ۲۰۰ میلی متر در سال بیشتر باشد، امکان رویش محدود درختچه کوتاه است. البته در مکانهایی که بارندگی به مراتب کمتر است، امکان رویش درخت به سه شرط وجود دارد:
اول آنکه دره و رودخانه داشته باشیم؛ دوم وجود آب در زیر سطح زمین و سوم دسترسی ریشه به آبهای لای سنگها در مناطق کوهستانی.
با افزایش بارندگی به ۳۰۰ تا ۵۰۰، تراکم درختچهها بیشتر و امکان رویش درختان بیشتر و بیشتر می شود. نمونه آن جنگلهای بلوط زاگرس است.
در هر نقطه کره زمین بذر کافی برای رویش هر درخت مناسبی وجود دارد و احمقانه ترین کار این است که بشری که همه سرمایه مغزیش به چند ده هزار سال نمی رسد، مدعی کاشت درختانی شود که ۵۰۰ میلیون سال در روی کره زمین زیسته اند.
ما درخت را فقط برای مصارف غذایی (کشاورزی)، ایجاد فضای سبز شهری و یا استراحتگاههای بین شهری، باغهای علمی و آموزشی (مانند باغهای گیاهشناسی) باید بکاریم. در غیر اینصورت تمام تلاشمان باید حفظ زیستگاههای طبیعی باشد./پروفسور حسین آخانی
منظرپلاس🌱
@manzarplus 🌱