سلام .
خواستم بگم من خوبم .
زانوهام زخمیه ، آرنجم خراشیده شده ، پاهام تعادل ندارن ، اما خوبم .
خستم ، اما خوبم ، اینجا همه به من میگن افسرده ، وقتی حرفامو میخونن میگن مغز مریض .
ولی کاش میفهمیدن ، این حرفا جزئی از حقایق زندگی منه ، من کسیم که میگم خوبم ولی از تو نوشته هام میتونی بفهمی که خوب نیستم .
من خوبم اما از نگاهم میتونی بفهمی که دلم میخواد بغلت کنم و گریه کنم .
گاهی وقتا فکر میکنم من از کی تا الان انقد خوب شدم؟ انقد حالم خوبه؟
یادم نمیاد .
ولی میدونم خوبم .
من به همه گفتم میخوام ادامه بدم اما شبا تو دفترم راجب چطوری مردنم حرف میزنم .
غمهای من از بین نمیرن .
و آدمای تو مغزم غمهامو بیشتر میکنن.
حالا من یک ساله که اینجا مینویسم .
یکساله که حرفامو میخونی
تو چرا؟ تو هم خوبی؟ من ناراحتم که تو اینجایی ، نمیخوام به تو هم بگن افسرده یا دو قطبی ، لطفا خوب باش و کسی باش که فقط حرفامو میخونه .