امشب یکی از نور های زندگیم باهام تماس گرفت..
با یه صدای پر از شوق و همزمان نگران گفت :
سانی خوووبی؟میشه اینقدر خودتو اذیت نکنی؟
میشه باهام حرف بزنی؟
من خیلی نگرانتم.
پرسیدم چرا یهو اینارو میگی..همین طور..
نه همین طور نه..چرا باید فلان پست رو لایک کنی..
چرا فلان کامنت رو گذاشتی..
تو نمیدونی چه بخشی از وجودم هستی..
میدونم اوضاع بده اما این روزا میگذره..
قول میدم باهم بهشون بخندیم..
اینو بدون که من همیشه کنارتم.
و اون لحظه واقعا توی قلبم پر از پروانه های آبی شد..
و اینو فهمیدم که من راه خیلی خیلی طولانی ای رو دارم من کسایی رو دارم که نگرانم بشن یا بهم گوش بدن یا روزی صد بار بهم یادآوری کنن که با ارزشم حتی وقتایی که خودمم خودمو باور ندارم اونا با تمام وجود بهم باور دارن.
من کسایی رو دارم که موقع نا امیدی و گم شدن توی دنیاهای تاریک نورانی ترین ریسمان هارو برای نجاتم پرتاب کنن...
پس بخاطر اینا هم که شده مزخرف بودن دنیارو میتونم تحمل کنم✨
با یه صدای پر از شوق و همزمان نگران گفت :
سانی خوووبی؟میشه اینقدر خودتو اذیت نکنی؟
میشه باهام حرف بزنی؟
من خیلی نگرانتم.
پرسیدم چرا یهو اینارو میگی..همین طور..
نه همین طور نه..چرا باید فلان پست رو لایک کنی..
چرا فلان کامنت رو گذاشتی..
تو نمیدونی چه بخشی از وجودم هستی..
میدونم اوضاع بده اما این روزا میگذره..
قول میدم باهم بهشون بخندیم..
اینو بدون که من همیشه کنارتم.
و اون لحظه واقعا توی قلبم پر از پروانه های آبی شد..
و اینو فهمیدم که من راه خیلی خیلی طولانی ای رو دارم من کسایی رو دارم که نگرانم بشن یا بهم گوش بدن یا روزی صد بار بهم یادآوری کنن که با ارزشم حتی وقتایی که خودمم خودمو باور ندارم اونا با تمام وجود بهم باور دارن.
من کسایی رو دارم که موقع نا امیدی و گم شدن توی دنیاهای تاریک نورانی ترین ریسمان هارو برای نجاتم پرتاب کنن...
پس بخاطر اینا هم که شده مزخرف بودن دنیارو میتونم تحمل کنم✨