داشتم به این فکر میکردم که آدمای زندگیم ناامیدم میکنن، و الان دارم به این فکر میکنم که من براشون چیکار کردم؟ آیا باید از آدمها بیشتر از «آدم بودن» انتظار داشت؟
شاید مشکل اینه که من از آدمها انتظار دارم همونقدر که دوستشون دارم، منو دوست داشته باشن. ولی شاید آدمها همیشه قرار نیست چیزی رو که بهشون میدی، بهت برگردونن. شاید بعضیا فقط بلد نیستن دوست داشتن رو همونجوری که تو میفهمی، نشون بدن. بعضیا هم شاید اصلا اونقدر که تو فکر میکردی، اهمیت نمیدن.
و این بخش سختیه. اینکه بفهمی ممکنه کسی رو خیلی دوست داشته باشی، ولی برای اون آدم، به همون اندازه مهم نباشی. گاهی فکر میکنم منم حتما یه نفر دیگه رو ناامید کردم. شاید منم یه نفر رو وادار کردم از خودش بپرسه: «آیا واقعا من براش یه «دوست» بودم؟»
پس شاید آدم بودن یعنی همین. اینکه همیشه خوب نیستی، همیشه حواست نیست، همیشه نمیفهمی داری با آدمی که دوستت داره چیکار میکنی.
شاید نباید از آدمها بیشتر از آدم بودنشون انتظار داشت. نه اینکه باید به کم راضی شد یا هر رفتاری رو بخشید؛ فقط شاید باید قبول کرد که آدمها ناقصن، مثل خودِ من.
شاید بعضی آدمها فقط آدم اشتباهی برای توقعات درست ما هستن. و شاید بعضی وقتها، خودِ من هم آدم اشتباهی برای توقعات درستِ یک نفر دیگه هستم.
آخرش هیچکس قرار نیست دقیقا همون چیزی باشه که ما میخوایم و با این حال، هنوز هم میشه دوستشون داشت.
ستارهُ گمشده