آفتاب می تابه. آب برق میزنه. اردک ها آروم و صبور در عرض دریاچه حرکت میکنن. باد سرد و کم جونی در حال وزیدنه که موهای دختر رو به بازی گرفتن. برق نگاه دختر گل های آبی رنگ حاشیه ی دریاچه رو نشونه گرفته ان. هوا خوبه. هوا همیشه خوبه. جایی که دختر زندگی میکنه، توی اون روستا هوا همیشه آفتابی اما خنکه.
روز ها دختر با دوچرخه قدیمی ای که قبلاً مال پدرش بوده از خانه تا محل کارش یعنی خیاطخانه، پا میزنه. روز های آزادی مثل امروز هم با دوستانش برای پیک نیک کنار دریاچه ی کوچک وسط روستا میاد ولی امروز تنها اومده بود. تصمیم گرفته بود اوقات بیشتری رو با خودش بگذرونه.
احساس آزادی بیشتری میکرد. این روز ها آزادی احساسی بود که بهتر از قبل میفهمید. از زمانی که خانواده اش رو در گذشته رها کرد و خودش رو از هر بندی رها کرد. مدتی بود که به این روستا نقل مکان کرده بود و سبک زندگی اش رو کاملا عوض کرده بود و از این بسیار راضی بود. در نتیجه روز ها آفتابی تر شده بود، پرنده ها زیباتر میخوندن و آب گوارا تر شده بود.
روز های شادی بود. همه چیز طبق روال پیش میرفت و روزمرگی معنا نداشت. دختر به خودش افتخار میکرد. به اینکه تونسته بود همه چیز رو پشت سر بذاره و اون جور که رویا داشت زندگی کنه.شاید هنوز هم به زندگی قبلیش فکر میکرد. شاید هنوز آدم های قدیمی براش اهمیت داشتن. شاید خاطرات هنوز در نیمه ی شب شکارش میکردن اما با همه ی این ها اون خوب بود. و قرار بود خوب بمونه.
ولی... کی از آینده و دست سرنوشت خبر داره؟ سرنوشت میتونه بی رحم باشه، همینطور در کنارش میتونه باهات سر انعطاف و مهربونی برداره. باید امیدوار بود دنیا با دختر سازش کند. باید دعا کنیم دنیا با دختر سازش کند. باید...التماس کنیم.
روز ها دختر با دوچرخه قدیمی ای که قبلاً مال پدرش بوده از خانه تا محل کارش یعنی خیاطخانه، پا میزنه. روز های آزادی مثل امروز هم با دوستانش برای پیک نیک کنار دریاچه ی کوچک وسط روستا میاد ولی امروز تنها اومده بود. تصمیم گرفته بود اوقات بیشتری رو با خودش بگذرونه.
احساس آزادی بیشتری میکرد. این روز ها آزادی احساسی بود که بهتر از قبل میفهمید. از زمانی که خانواده اش رو در گذشته رها کرد و خودش رو از هر بندی رها کرد. مدتی بود که به این روستا نقل مکان کرده بود و سبک زندگی اش رو کاملا عوض کرده بود و از این بسیار راضی بود. در نتیجه روز ها آفتابی تر شده بود، پرنده ها زیباتر میخوندن و آب گوارا تر شده بود.
روز های شادی بود. همه چیز طبق روال پیش میرفت و روزمرگی معنا نداشت. دختر به خودش افتخار میکرد. به اینکه تونسته بود همه چیز رو پشت سر بذاره و اون جور که رویا داشت زندگی کنه.شاید هنوز هم به زندگی قبلیش فکر میکرد. شاید هنوز آدم های قدیمی براش اهمیت داشتن. شاید خاطرات هنوز در نیمه ی شب شکارش میکردن اما با همه ی این ها اون خوب بود. و قرار بود خوب بمونه.
ولی... کی از آینده و دست سرنوشت خبر داره؟ سرنوشت میتونه بی رحم باشه، همینطور در کنارش میتونه باهات سر انعطاف و مهربونی برداره. باید امیدوار بود دنیا با دختر سازش کند. باید دعا کنیم دنیا با دختر سازش کند. باید...التماس کنیم.