شب بود و کم کم زمان بسته شدن موزه میرسید. گوشه ای نشسته بود و منتظر بود که ساعت ده فرا برسه و در های موزه رو ببنده و یک مدت رو برای خودش بگذرونه. توی افکار خودش بود. وقتی به دنیای رویا هاش سر میزد بیرون آوردنش ازش کار خدا هم نبود. فکرش به طرف سگش رفت که توی خونه تنها، ممکن بود چه خراب کاری هایی کرده باشه. بعد رفت سراغ موسیقی هاش، امشب چه موسیقی رو موقع خوردن شامش انتخاب کنه؟ چایکوفسکی یا موتزارت؟ یک دفعه و خیلی بی ربط حس کرد چقدر دلش برای رابین ویلیامز، بازیگر مورد علاقش تنگ شده و خودکشی اش چه ظلمی به جامعه ی بشری بود. سعی کرد خیلی بخاطر این موضوع ناراحت نشه.
با یه عطسه از دنیای خودش بیرون اومد و فهمید ساعت ده شده. بلند شد و بازدیدکنندگان رو یکی یکی به بیرون هدایت کرد.
حالا تنها شده بود. خودش بود و خودش. در سکوت مطلق و تاریکی راه خودش رو به سمت دفتر کارش پیدا میکرد. یعنی احتمال اینکه به یکی از آثار گرانبهای تاریخی برخورد کنه چقدره؟ با فکر کردن بهش هم مو به تنش سیخ میشد پس تصمیم گرفت حواسشو بیشتر جمع کنه.
به دفترش که رسید چراغ رو روشن کرد و پشت میزش نشست. از توی کشوی میزش کتابی که به تازگی در حال خواندنش بود، از نویسنده ی مورد علاقش پائولو کوئیلو رو در آورد. از شخصیت اصلی داستان خوشش میومد. زنی آزاد و سرکش که در نقطه ای از زمان مجبور میشه گارد های خودش رو پایین بیاره و به عشق یه فرصت دوباره بده. در واقع خودش اعتقادی به عشق نداشت اما از خوندن توصیفات نویسنده لذت میبرد.
با خودش اندیشید دلیل این که عشق رو خارج از دنیای رویا، کتاب و فیلم ها ممکن نمیبینه چیه؟ آیا زخم خورده بود یا ناامید؟ شاید خیلی وقت بود منتظر احساس جدیدی بود. شاید این احساس همان عشق بود. احتمالا منتظر، پشت در های بسته ایستاده بود تا گارد هایش رو پایین بیاره. آیا قصد داشت این کار رو بکنه؟ خیر. نه فعلا. نه وقتی که تصمیم گرفته بود تمرکزش رو روی تحصیل و زندگی کاریش بذاره. ولی کی میدونه عشق کی به سراغ آدم میاد؟ شاید همین الان هم، کسی میان تاریکی ها حواسش به اون بود. شاید کسی منتظر نشانه ای از او بود تا جلو بیاد و تمام عشقش رو به اون هدیه بده. ولی واقعا، کی قرار بود گارد ها از بین بره؟ بیاید دعا کنیم از بین بروند، قبل از اینکه شکسته شوند!
با یه عطسه از دنیای خودش بیرون اومد و فهمید ساعت ده شده. بلند شد و بازدیدکنندگان رو یکی یکی به بیرون هدایت کرد.
حالا تنها شده بود. خودش بود و خودش. در سکوت مطلق و تاریکی راه خودش رو به سمت دفتر کارش پیدا میکرد. یعنی احتمال اینکه به یکی از آثار گرانبهای تاریخی برخورد کنه چقدره؟ با فکر کردن بهش هم مو به تنش سیخ میشد پس تصمیم گرفت حواسشو بیشتر جمع کنه.
به دفترش که رسید چراغ رو روشن کرد و پشت میزش نشست. از توی کشوی میزش کتابی که به تازگی در حال خواندنش بود، از نویسنده ی مورد علاقش پائولو کوئیلو رو در آورد. از شخصیت اصلی داستان خوشش میومد. زنی آزاد و سرکش که در نقطه ای از زمان مجبور میشه گارد های خودش رو پایین بیاره و به عشق یه فرصت دوباره بده. در واقع خودش اعتقادی به عشق نداشت اما از خوندن توصیفات نویسنده لذت میبرد.
با خودش اندیشید دلیل این که عشق رو خارج از دنیای رویا، کتاب و فیلم ها ممکن نمیبینه چیه؟ آیا زخم خورده بود یا ناامید؟ شاید خیلی وقت بود منتظر احساس جدیدی بود. شاید این احساس همان عشق بود. احتمالا منتظر، پشت در های بسته ایستاده بود تا گارد هایش رو پایین بیاره. آیا قصد داشت این کار رو بکنه؟ خیر. نه فعلا. نه وقتی که تصمیم گرفته بود تمرکزش رو روی تحصیل و زندگی کاریش بذاره. ولی کی میدونه عشق کی به سراغ آدم میاد؟ شاید همین الان هم، کسی میان تاریکی ها حواسش به اون بود. شاید کسی منتظر نشانه ای از او بود تا جلو بیاد و تمام عشقش رو به اون هدیه بده. ولی واقعا، کی قرار بود گارد ها از بین بره؟ بیاید دعا کنیم از بین بروند، قبل از اینکه شکسته شوند!