سوگندبه‌چَشمانی‌که‌معبودِاین‌کافرشدند.
وَزخـم‌هایی‌کـه‌تنهایـک‌مـَرهـم‌بـرآنـهاداشتند.
وتـاریکی‌ای‌دربـاتـلاقِ‌گـذشته؛که‌تـَنهانـورِ
وجـودِاو،تـوراازآن‌نجـات‌مـی‌داد.
وقَسم‌بـه‌قـلبِ‌پـاکِ‌او،کـه‌عـاجـزانـه‌می‌پرستمش.هـَرکجابـودَم،فـکرم‌تنـهابـااو،روحـم‌تنـهادرکنارِاو.
خـودراازبـرزخِ‌آتـشِ‌سـوزنـاکِ‌جـهنـمِ،
افـکـارِآشـفـتـه‌ام‌آزاد‌مـی‌سـاخـت.
تـمـامِ‌وجـودش؛مُتـعَلِـق‌بـه‌ایـن‌آدمِ‌شکسته‌ست.تنـهااو،تـیکـه‌هـایِ‌جـداشـده‌ازادمِ‌بـی‌جـان‌را،
کـنـارِهـم‌سـاخـت!
آری،
فـرشتـهِ‌مـن؛هـرکجابـاشم،بـدان،قـلبِ‌مـن
تـنـها‌بـرایِ‌تـو،بـاوجـودِتو،جـریـان‌دارد.
