من نمیتوانم مثل آدم های معمولی تو را دوست داشته باشم اما هر وقت که در فاصله ی نیم متری از من قرار گرفته ای تو را در آغوش نکشم، نمیتوانم هر روز صدایت را بشنوم و در جواب فقط سکوت مغزم در برابر حجوم بی رحمانه ی احساسات قلبم را تحمل کنم، نمیتوانم نامت را بر زبان آورم وقتی تمام آن چیزی که برای من هستی، عشق نام دارد. نمیتوانم در چشمانت زل بزنم و سد اشک هایم را محکم نگهدارم وقتی تمام چشمانم تمنای تماشای شکوه تو را دارد. من نمیتوانم عطرِ به جا مانده ات در تمام کوچه هایی که قدم میگذاری را به خورد مشامم بدهم وقتی تو در نزدیکترین حالت ممکن به من، حضور داری.