به دود سیگارش که هرچی بالاتر میرفت محو تر میشد چشم دوخت ،نگاهش رو از پشت بوم به گربه ای که تو سطل آشغال دنبال غذا میگشت داد ؛ این وقت صبح جز خودش و گربه های محلشون کسی بیدار نبود. از نگاهش نمیشد انعکاس هیچ حسی رو دید، چشماش رو بست و برای بار هزارم به سوالای بی جوابی که تو ذهنش رژه میرفت فکر کرد و بازم جوابی نگرفت . کام آخرم گرفت و سیگارو رو پوستش خاموشش کرد ، ادامه ی یه کابوس دیگه.