آدم ها هیچ گاه رک بودن را دوست نداشتند. هیچ گاه دوست ندارند حقیقت توی صورتشان بخورد و با آن برخورد کنند.
برای همین است که اخبار حالشان بد میشود و از پر شدن برگه ی انتقاد خودشان ترس دارد.
شاید هم برای همین است که از موسیقی، ادبیات، نقاشی و در مجموع هنر خوششان می آید. تلخی حقیقت را کمتر میکند، با پنبه سر میبرد...
حال اگر هنرمندی پیدا شود که حقیقت را با همان هنرش توی صورتشان بزند، نیش کنایه های عارفانه را کنار بگذارد و رک باشد، آنگاه دوستش خواهند داشت یا مراسم مرگش را جشن میگیرند؟!
برای همین است که اخبار حالشان بد میشود و از پر شدن برگه ی انتقاد خودشان ترس دارد.
شاید هم برای همین است که از موسیقی، ادبیات، نقاشی و در مجموع هنر خوششان می آید. تلخی حقیقت را کمتر میکند، با پنبه سر میبرد...
حال اگر هنرمندی پیدا شود که حقیقت را با همان هنرش توی صورتشان بزند، نیش کنایه های عارفانه را کنار بگذارد و رک باشد، آنگاه دوستش خواهند داشت یا مراسم مرگش را جشن میگیرند؟!