میدونی چه حس بدیه بفهمی یه گزینه بودی واسه فراموش شدنِ یه آدمِ دیگه؟!...
خیلی حس بدیه بفهمی اون آدمه تهِتهِ وجودش هنوز درگیر رویای ساختنِ یه زندگیه ایدهآل با کسی بوده که میدونه دیگه هیچ راهِ برگشتی به هم ندارن...
حس خیلی بدیه بدونی تمومِ شبایی که با فکرِ ساختن روزای باآرامش با اون آدم سپری میکردی، اون تو حسرتِ زندگیای که با نفرِ قبلی میتونسته بسازه، سپری میکرده...
از همه بدتر اینه که به خودت بیای و تازه اینا رو بفهمی
تازه بفهمی احساسی که به خرج دادی، همش بیهوده بوده و برای کسی اهمیت نداشته، اصلا کسی نمیدیدَتِت که بخواد متوجهِ احساست شه
خیلی بده بفهمی همه چی مثلِ یک تئاتر بوده ولی تو واقعا داشتی باهاش زندگی میکردی و حرفات و کارات نقش نبوده، واقعی بوده و تو با صدای تشویقِ مردم به خودت بیای و ببینی چه جمعیتی داشته نگات میکرده و خودت بیخبر بودی که وسطِ یه تئاتری...
ببینی اونی که عاشقش شده بودی و تورو عاشقِ خودش کرده، یه بازیگر بوده که همه تلاشش واسه جذاب کردنِ سناریو و بازیِ خودش بوده، نه تو...
اینجاس که همه وجودت خاموش میشه
هم اون آدم از چشمت میوفته، هم اعتمادت به هرچی دوست داشتن و عشق و علاقس، از بین میره و تهِ تهِش یه کسی تو وجودت میمونه که دیگه هیچ شباهتی به خودِ قبلیت نداره و تا آخر عمر باید بشینی به صحنهی تئاتری خیره بشی که یه زمانی خودتو اونجا از دست دادی...
@mobinawss