خب بریم سراغ بررسی فنی دفید، ببینیم زیر کاپوت چی داره و کجاها باید حواسمون باشه.
معماریش دو تیکهست. یه سرور بیرون از شبکه سانسورشده که کانالهای تلگرام رو میخونه، یه کلاینت اینطرف که فقط کوئری DNS میفرسته. جوابها هم به شکل رکورد TXT رمزنگاریشده برمیگردن.
پروتکلش رو تمیز درآوردن: داده اول با deflate فشرده میشه، بعد AES-256 روش میشینه، رو هر پیام هم padding تصادفی هست که تحلیل حجم ترافیک و DPI رو سخت میکنه. هر کوئری هم مستقل از قبلیهاست، state نگه نمیداره. اونطرف کلاینت یه بانک ریزالور داره؛ ریزالورها رو بر اساس اینکه چقدر جواب میدن و چقدر سریعن امتیاز میده، و تو حالت scatter کوئری رو همزمان به چند تا میفرسته و سریعترین جواب رو برمیداره.
پیامرسانش از فید جداست و سرتاسریه. سرور فقط یه مشت داده مبهم نگه میداره و بدون اینکه محتوای پیام رو ببینه، فرستنده رو راستیآزمایی میکنه. هویتت هم از یه کد بازیابیه که فقط روی گوشی خودته و آدرس ۲۰ کاراکتریت از روش ساخته میشه. یه نکته خوب: چت فقط وقتی روشن میشه که کلید امضاشده سرور توی کانفیگ باشه. یعنی fail-closedه، اشتباهی روی سرور غریبه وصل نمیشه. سقف ضداسپم هم داره: ساعتی ۳۰ پیام، اینباکس ۵۰ تایی، پیام تحویلنشده هم بعد ۷۲ ساعت میپره.
جسورانهترین بخشش «تلگرام روی DNS»ئه. خود پروتکل MTProto تلگرام، دستنخورده، میره داخل کوئریهای DNS و سرور فقط بایتهای مهرومومشده رو میرسونه به دیتاسنترهای تلگرام. پس سرور نمیتونه پیامت رو بخونه. قیمتش اینه که عمداً فقط متنه: عکس و فایل دانلود نمیشه، تماس نیست، دکمه شیشهای بات کار نمیکنه. ولی نوع پیوست هر پیام رو نشون میده (عکس، فایل با اسم و حجم، استیکر، ویس) که چیزی بیصدا جا نمونه.
مدیا دو تا رله اختیاری داره. رله DNS کنده ولی سرسخته، سقفش پیشفرض ۱۰۰ کیلوبایت برای هر فایله. رله گیتهاب سریعه و تا ۱۵ مگ میبره، ولی فایلها رو به شکل کامیت گیت آپلود میکنه و داکیومنتش خودش هشدار میده که تاریخچه گیت حجم مخزن رو فقط میبره بالا؛ تهش باید مخزن رو پاک کنی و از اول بسازی. سرور توی ۷۰ و ۹۰ درصدِ بودجه ۱۰۰ گیگی صداش درمیاد و هشدار میده.
مدل اعتمادش رو ولی باید جدی بگیری. رمز کانفیگ، کلید کل قلمروه؛ هر کی داشته باشهش، همه پیامها رو میخونه، حتی کانالهای خصوصی رو. خودش هم گفته هیچوقت عمومی پخشش نکن. یه قابلیت allow-manage هم داره که باهاش میشه از توی کلاینت با اکانت تلگرام صاحب سرور پست گذاشت و لیست کانالها رو عوض کرد؛ پیشفرض خاموشه و فقط روی سرور مطمئن باید روشن شه.
اگه خواستی سرور بزنی: یه رکورد A میخواد و یه NS delegation برای سابدامنه فید؛ چت و تلگرامرویDNS هر کدوم سابدامنه جدا میخوان. سرور روی ۵۳۰۰ گوش میده و پورت ۵۳ با iptables ریدایرکت میشه روش. نصبش یا با یه اسکریپته یا داکر، ایمیجش هم حدود ۲۳ مگه. با Go نوشته شده، لایسنسش MITه و دیروز هم نسخه v0.42.0ش اومده؛ معلومه پروژه زندهست و تندتند داره جلو میره.
جمعبندی خودم: دفید قرار نیست جای VPN رو بگیره. DNS ذاتاً کنده و همین متنمحور بودنش هم از همونه. ولی برای اون سناریوی لعنتیِ «هیچی نیست جز DNS»، سه تا چیز رو با هم میده: فید، چت سرتاسری و تلگرام. و صادقانهترین بخشش اینه که محدودیتهاش رو خودش اول از همه میگه.
معماریش دو تیکهست. یه سرور بیرون از شبکه سانسورشده که کانالهای تلگرام رو میخونه، یه کلاینت اینطرف که فقط کوئری DNS میفرسته. جوابها هم به شکل رکورد TXT رمزنگاریشده برمیگردن.
پروتکلش رو تمیز درآوردن: داده اول با deflate فشرده میشه، بعد AES-256 روش میشینه، رو هر پیام هم padding تصادفی هست که تحلیل حجم ترافیک و DPI رو سخت میکنه. هر کوئری هم مستقل از قبلیهاست، state نگه نمیداره. اونطرف کلاینت یه بانک ریزالور داره؛ ریزالورها رو بر اساس اینکه چقدر جواب میدن و چقدر سریعن امتیاز میده، و تو حالت scatter کوئری رو همزمان به چند تا میفرسته و سریعترین جواب رو برمیداره.
پیامرسانش از فید جداست و سرتاسریه. سرور فقط یه مشت داده مبهم نگه میداره و بدون اینکه محتوای پیام رو ببینه، فرستنده رو راستیآزمایی میکنه. هویتت هم از یه کد بازیابیه که فقط روی گوشی خودته و آدرس ۲۰ کاراکتریت از روش ساخته میشه. یه نکته خوب: چت فقط وقتی روشن میشه که کلید امضاشده سرور توی کانفیگ باشه. یعنی fail-closedه، اشتباهی روی سرور غریبه وصل نمیشه. سقف ضداسپم هم داره: ساعتی ۳۰ پیام، اینباکس ۵۰ تایی، پیام تحویلنشده هم بعد ۷۲ ساعت میپره.
جسورانهترین بخشش «تلگرام روی DNS»ئه. خود پروتکل MTProto تلگرام، دستنخورده، میره داخل کوئریهای DNS و سرور فقط بایتهای مهرومومشده رو میرسونه به دیتاسنترهای تلگرام. پس سرور نمیتونه پیامت رو بخونه. قیمتش اینه که عمداً فقط متنه: عکس و فایل دانلود نمیشه، تماس نیست، دکمه شیشهای بات کار نمیکنه. ولی نوع پیوست هر پیام رو نشون میده (عکس، فایل با اسم و حجم، استیکر، ویس) که چیزی بیصدا جا نمونه.
مدیا دو تا رله اختیاری داره. رله DNS کنده ولی سرسخته، سقفش پیشفرض ۱۰۰ کیلوبایت برای هر فایله. رله گیتهاب سریعه و تا ۱۵ مگ میبره، ولی فایلها رو به شکل کامیت گیت آپلود میکنه و داکیومنتش خودش هشدار میده که تاریخچه گیت حجم مخزن رو فقط میبره بالا؛ تهش باید مخزن رو پاک کنی و از اول بسازی. سرور توی ۷۰ و ۹۰ درصدِ بودجه ۱۰۰ گیگی صداش درمیاد و هشدار میده.
مدل اعتمادش رو ولی باید جدی بگیری. رمز کانفیگ، کلید کل قلمروه؛ هر کی داشته باشهش، همه پیامها رو میخونه، حتی کانالهای خصوصی رو. خودش هم گفته هیچوقت عمومی پخشش نکن. یه قابلیت allow-manage هم داره که باهاش میشه از توی کلاینت با اکانت تلگرام صاحب سرور پست گذاشت و لیست کانالها رو عوض کرد؛ پیشفرض خاموشه و فقط روی سرور مطمئن باید روشن شه.
اگه خواستی سرور بزنی: یه رکورد A میخواد و یه NS delegation برای سابدامنه فید؛ چت و تلگرامرویDNS هر کدوم سابدامنه جدا میخوان. سرور روی ۵۳۰۰ گوش میده و پورت ۵۳ با iptables ریدایرکت میشه روش. نصبش یا با یه اسکریپته یا داکر، ایمیجش هم حدود ۲۳ مگه. با Go نوشته شده، لایسنسش MITه و دیروز هم نسخه v0.42.0ش اومده؛ معلومه پروژه زندهست و تندتند داره جلو میره.
جمعبندی خودم: دفید قرار نیست جای VPN رو بگیره. DNS ذاتاً کنده و همین متنمحور بودنش هم از همونه. ولی برای اون سناریوی لعنتیِ «هیچی نیست جز DNS»، سه تا چیز رو با هم میده: فید، چت سرتاسری و تلگرام. و صادقانهترین بخشش اینه که محدودیتهاش رو خودش اول از همه میگه.