Forward from: ملی مذهبی
به یاد مهندس سحابی
✍️ افسانه نجاتی
چهلمین روز رفتن دایی بود، مهندس سحابی با آن چهره فکور و نگاه عمیق و موهای سپید با آن سنگینی تجربه و درد عمیقی که بر جانش نشسته بود از نشیب ورودی آرامگاه پیش می آمد...
هر بار که چهره اش نمایان می شد دلم می لرزید...گویی عالمی را بر دوش حمل می کرد بی آنکه بخواهد به اسطوره ها شبیه بود...به اطلس...و از آن دست ارباب انواع...نشیب را پیمود و به کنار جمع رسید ...درد پاها بی امان بود لاجرم بر صندلی ای نشست... در پس تلاوت قرآن رفتم به جایگاه برای ادای احترام به روح دایی...گشودم باب را با حافظ ...
مهندس را درست روبه رویم می دیدم...
خرم آن روز کزین منزل ویران بروم...
چشم از من برگرفت و چانه بر دسته عصا نهاد و چشم به نقطه ای از خیالش دوخت...تبسمی نرم بر لبانش نشست
راحت جان طلبم وز پی جانان بروم
چون صبا با تن بیمار و دل بی طاقت
به هواداری آن سرو خرامان بروم
گرچه دانم که به جایی نبرد راه غریب
من به بوی سر آن زلف پریشان بروم
حالا دیگر اشک جاری شده بود...
به هواداری او ذره صفت رقص کنان
تا لب چشمه خورشید درخشان بروم
به هواداری او ذره صفت رقص کنان
تا لب چشمه خورشید درخشان بروم
در ره او چو قلم گر به سرم باید رفت
با دل زخم کش و دیده گریان بروم
نذر کردم گر از این غم به در آیم روزی
تا در میکده شادان و غزل خوان بروم
دلم از وحشت زندان سکندر بگرفت
رخت بر بندم و تا ملک سلیمان بروم
(شانه ها تکان می خوردند، پیشانی به دسته عصا)
تازیان را غم احوال گران باران نیست
پارسایان مددی تا خوش و آسان بروم
ور چو حافظ ز بیابان نبرم ره بیرون
همره کوکبه آصف دوران بروم
غزل که فرود آمد سر بلند کرد از دسته عصا، صورتش خیس اشک بود...چشمانش پر از تبسم ...پر از لذت کشف انطباق درخشان حال با غزل ...رفاقت با حافظ ...چه می گذشت درون مهندس سحابی در آن لحظه؟ رفتم کنارشان ...چقدر دلم می خواست در خلوت بودیم و بوسه بر دستانشان می زدم که می دانم در آن لحظه مجاز نبودم...سر در گوشم آورد با لحنی صمیمانه و پدرانه گفت...چه به روز من آوردی با این غزل؟!!!
چه زود این تغزل عارفانه مستجاب شد...یک سال بعد...
خبر پرواز روحش را که شنیدم بی امان از هاله می پرسیدم که الان کجاست و در چه حال؟ طاقت نیاوردم ...راه افتادم به سمت صحرای نارون...در باز بود هاله مشغول پذیرایی...چشمش که به من افتاد با آن ملاحت خاص گفت به به جناب آگوستین قدیس! ...در آغوش گرفتمش...گریستم...آرامم کرد...شرمنده شدم...نشستم...پر شور بود ...شبیه سوگواران نبود...
بعد فهمیدم شام آخر است و مهیای رفتن شده است...شب را تا صبح خلوتی لازم داشت، میسر شد...قرآن می خواند و راز و نیاز با پیکر عزیز پدر...صبح دستور آمده بود قبل از ۷ بی سر و صدا تدفین انجام شود...کلاهخود و زره و نقاب و اسلحه...صف در صف جنگاوران...خدایا اینجا چه خبر است؟ میدان جنگ است با کدام خصم؟...
هاله داشت لقمه می گرفت و به تعارف می برد نزدمعذوران...شفقت...مهر...صلح آمده بود به مصاف شر...کین...جهل...
ته حیاط یاران مهندس سحابی مشغول شست و شوی پیکر بودند...دلها خون...گونه ها خیس...هاله در تکاپو...نماز برگزار شد و صدای لااله الی الله بلند شد ...نگران هاله بودم...
پوستر ها را به دست گرفتیم ...دو رو بودند پوسترها...روی اول: عزت ایران رفت... روی دوم: ایران در انتظار ایران فردا...
من روی عزت ایران به دست داشتم هاله به پیش آمد پوستر را چرخاند و محکم و مهربان گفت : از این طرف بگیر ، عزت ایران هیچ وقت نمی رود...و همدیگر را در آغوش گرفتیم...مرا بوسید...و جای بوسه اش ماند بر گونه ام...پشت هم حرکت می کردیم در پس کاروان تشییع...چهار شانه زره پوش و قلدری به خشم پیش آمد تا پوستر را چنگ زند و برگیرد و بدرد و بکشد...که بر خاک افتاد هاله ما...مثل فرشتگان...زیبا...مهربان ...آرام...وفادار...با وقار...جاودانه در سکوت...
@mellimazzhabi
منبع:
@khialatesarzadeh
✍️ افسانه نجاتی
چهلمین روز رفتن دایی بود، مهندس سحابی با آن چهره فکور و نگاه عمیق و موهای سپید با آن سنگینی تجربه و درد عمیقی که بر جانش نشسته بود از نشیب ورودی آرامگاه پیش می آمد...
هر بار که چهره اش نمایان می شد دلم می لرزید...گویی عالمی را بر دوش حمل می کرد بی آنکه بخواهد به اسطوره ها شبیه بود...به اطلس...و از آن دست ارباب انواع...نشیب را پیمود و به کنار جمع رسید ...درد پاها بی امان بود لاجرم بر صندلی ای نشست... در پس تلاوت قرآن رفتم به جایگاه برای ادای احترام به روح دایی...گشودم باب را با حافظ ...
مهندس را درست روبه رویم می دیدم...
خرم آن روز کزین منزل ویران بروم...
چشم از من برگرفت و چانه بر دسته عصا نهاد و چشم به نقطه ای از خیالش دوخت...تبسمی نرم بر لبانش نشست
راحت جان طلبم وز پی جانان بروم
چون صبا با تن بیمار و دل بی طاقت
به هواداری آن سرو خرامان بروم
گرچه دانم که به جایی نبرد راه غریب
من به بوی سر آن زلف پریشان بروم
حالا دیگر اشک جاری شده بود...
به هواداری او ذره صفت رقص کنان
تا لب چشمه خورشید درخشان بروم
به هواداری او ذره صفت رقص کنان
تا لب چشمه خورشید درخشان بروم
در ره او چو قلم گر به سرم باید رفت
با دل زخم کش و دیده گریان بروم
نذر کردم گر از این غم به در آیم روزی
تا در میکده شادان و غزل خوان بروم
دلم از وحشت زندان سکندر بگرفت
رخت بر بندم و تا ملک سلیمان بروم
(شانه ها تکان می خوردند، پیشانی به دسته عصا)
تازیان را غم احوال گران باران نیست
پارسایان مددی تا خوش و آسان بروم
ور چو حافظ ز بیابان نبرم ره بیرون
همره کوکبه آصف دوران بروم
غزل که فرود آمد سر بلند کرد از دسته عصا، صورتش خیس اشک بود...چشمانش پر از تبسم ...پر از لذت کشف انطباق درخشان حال با غزل ...رفاقت با حافظ ...چه می گذشت درون مهندس سحابی در آن لحظه؟ رفتم کنارشان ...چقدر دلم می خواست در خلوت بودیم و بوسه بر دستانشان می زدم که می دانم در آن لحظه مجاز نبودم...سر در گوشم آورد با لحنی صمیمانه و پدرانه گفت...چه به روز من آوردی با این غزل؟!!!
چه زود این تغزل عارفانه مستجاب شد...یک سال بعد...
خبر پرواز روحش را که شنیدم بی امان از هاله می پرسیدم که الان کجاست و در چه حال؟ طاقت نیاوردم ...راه افتادم به سمت صحرای نارون...در باز بود هاله مشغول پذیرایی...چشمش که به من افتاد با آن ملاحت خاص گفت به به جناب آگوستین قدیس! ...در آغوش گرفتمش...گریستم...آرامم کرد...شرمنده شدم...نشستم...پر شور بود ...شبیه سوگواران نبود...
بعد فهمیدم شام آخر است و مهیای رفتن شده است...شب را تا صبح خلوتی لازم داشت، میسر شد...قرآن می خواند و راز و نیاز با پیکر عزیز پدر...صبح دستور آمده بود قبل از ۷ بی سر و صدا تدفین انجام شود...کلاهخود و زره و نقاب و اسلحه...صف در صف جنگاوران...خدایا اینجا چه خبر است؟ میدان جنگ است با کدام خصم؟...
هاله داشت لقمه می گرفت و به تعارف می برد نزدمعذوران...شفقت...مهر...صلح آمده بود به مصاف شر...کین...جهل...
ته حیاط یاران مهندس سحابی مشغول شست و شوی پیکر بودند...دلها خون...گونه ها خیس...هاله در تکاپو...نماز برگزار شد و صدای لااله الی الله بلند شد ...نگران هاله بودم...
پوستر ها را به دست گرفتیم ...دو رو بودند پوسترها...روی اول: عزت ایران رفت... روی دوم: ایران در انتظار ایران فردا...
من روی عزت ایران به دست داشتم هاله به پیش آمد پوستر را چرخاند و محکم و مهربان گفت : از این طرف بگیر ، عزت ایران هیچ وقت نمی رود...و همدیگر را در آغوش گرفتیم...مرا بوسید...و جای بوسه اش ماند بر گونه ام...پشت هم حرکت می کردیم در پس کاروان تشییع...چهار شانه زره پوش و قلدری به خشم پیش آمد تا پوستر را چنگ زند و برگیرد و بدرد و بکشد...که بر خاک افتاد هاله ما...مثل فرشتگان...زیبا...مهربان ...آرام...وفادار...با وقار...جاودانه در سکوت...
@mellimazzhabi
منبع:
@khialatesarzadeh