سلام
گفتم برایش نامه بنویسم به یاد ایام گذشته. دیدم که ممکن است اواسط نامه، از درد تنهاییام بمیرم. من کمر به نابودی خودم بستم و نمیدانستم که سازوکار دنیا همین است. کاری میکند که خودت گور خودت را با ناخن بکنی.
گفتم نه، صدایش هم نمیزنم. غرورم را حفظ میکنم. مگر چقدر تحمل دارد؟ داشت. به اندازهای که پیریام را ببیند تحمل داشت. روزی در را باز کرد و مثل آفتاب صبح، روی تختم تابید. از لای انگشتهای فرتوتم نگاهش کردم. هنوز زیبا بود و جوان. هیچ اثری از رنج در صورتش نبود. گفتم همین روزها میمیرم. نفس هایم به شماره افتادهاند. قلبی که برایت میتپید، به زودی خواهد ایستاد...گفت «میدانم!». آهنگین و با طمانینه. چونان ببری که بر پیکر نیمهجان آهویی ایستاده باشد. آنچنان از شکارش شاد بود که ترجیح میداد لحظه به لحظهی جان دادنش را ببیند.
به هرجایی از زندگی ام که نگاه میکردی، تکهای از گوشت و خونم را میدیدی. من حتی در گذرگاه ها چیزی از خودم به جا گذاشته ام. انگشتهایم را بر کوبهی دری، پاهایم را بر نیمکتی، چشم هایم را _در انتظار_ در کوچه ای، و قلبم را در جای جای جهان پراکندهام. برای همین است از هرجا که رد میشوم تکهای از خودم را میبینم. بخوان داستان بی وطنیام را. در تمام این کوچه پس کوچه ها، دست مادرم را رها کرده ام. من فرزند گمشدهی تمام مادران شهرم.
حالا در را ببند و برو. بگذار تاریکی ام ادامه دار باشد. بگذار دل به این نورها نبندم. بگذار امید، چون غده ای در وجودم گسترش نیابد. در تاریکی و مستی یادم کن و در نازک اندام ترین جوانهای که از میان سنگفرش روییده، مرا بیاب.
#نامه
گفتم برایش نامه بنویسم به یاد ایام گذشته. دیدم که ممکن است اواسط نامه، از درد تنهاییام بمیرم. من کمر به نابودی خودم بستم و نمیدانستم که سازوکار دنیا همین است. کاری میکند که خودت گور خودت را با ناخن بکنی.
گفتم نه، صدایش هم نمیزنم. غرورم را حفظ میکنم. مگر چقدر تحمل دارد؟ داشت. به اندازهای که پیریام را ببیند تحمل داشت. روزی در را باز کرد و مثل آفتاب صبح، روی تختم تابید. از لای انگشتهای فرتوتم نگاهش کردم. هنوز زیبا بود و جوان. هیچ اثری از رنج در صورتش نبود. گفتم همین روزها میمیرم. نفس هایم به شماره افتادهاند. قلبی که برایت میتپید، به زودی خواهد ایستاد...گفت «میدانم!». آهنگین و با طمانینه. چونان ببری که بر پیکر نیمهجان آهویی ایستاده باشد. آنچنان از شکارش شاد بود که ترجیح میداد لحظه به لحظهی جان دادنش را ببیند.
به هرجایی از زندگی ام که نگاه میکردی، تکهای از گوشت و خونم را میدیدی. من حتی در گذرگاه ها چیزی از خودم به جا گذاشته ام. انگشتهایم را بر کوبهی دری، پاهایم را بر نیمکتی، چشم هایم را _در انتظار_ در کوچه ای، و قلبم را در جای جای جهان پراکندهام. برای همین است از هرجا که رد میشوم تکهای از خودم را میبینم. بخوان داستان بی وطنیام را. در تمام این کوچه پس کوچه ها، دست مادرم را رها کرده ام. من فرزند گمشدهی تمام مادران شهرم.
حالا در را ببند و برو. بگذار تاریکی ام ادامه دار باشد. بگذار دل به این نورها نبندم. بگذار امید، چون غده ای در وجودم گسترش نیابد. در تاریکی و مستی یادم کن و در نازک اندام ترین جوانهای که از میان سنگفرش روییده، مرا بیاب.
#نامه