جَلَّ علا حضرتِ حُسن آفرین
خواست حَسنْ خصلتی از آخرین
کرد ز پیوند دو دریای نور
خلق، یکی نور چو بدرُ البُدور
خواست که حق گردد ازو، پایدار
خواست که دین گرد ازو، استوار
خواست که با صبر به جان پرورد
نخله توحید و، به بار آورد
بعد علی، گشت ز پروردگار
امر خلافت چو به او واگذار
سیل ستم، گشت ز هر سو روان
جانب آن گلبنِ باغ جنان
امر به صبر آمدش و، خوب کرد
صبر، نه آن گونه که ایوّب کرد
خون دل خود به دل طشت ریخت
ز هر جفا، رشته عمرش گسیخت
در رهِ آزادی نوع بشر
داد علی فرق و، تو دادی جگر
مقتل او، مسجد و محراب شد
جسم تو از زهر ستم، آب شد
ای جگرت خون شده از ظلم و زهر
زهر نه از کوره، که از جام دهر
عمر تو، با غصّه و غم شد به سر
ای ز گلو ریخته خون جگر
ای شده از غم جگرت چاک چاک!
ای پسر فاطمه روحی فداک!
بعد شهادت، بدن پاک تو
با جگر پاره و صد چاک تو
باز هم، از خصم سراپا به ننگ
شد هدف ناوک تیر و خدنگ
بعد تو هم، دشمن دور از خدا
قبر تو را نیز نکرده رها!
جنگ تو و، صلح تو و، صبر تو
هست نمایان همه، از قبر تو
ای شَبَرِ شیر خدا! مجتبی
جان تو، در راه خدا شد فدا
(واصلم) و، ریزه خور خوان تو
دست من و، دامن احسان تو
محمّد آزدگان