Forward from: حرفهای خاک گرفتهء من
نوایی که از گلویَش شنیده میشد‐ از گوش هایم وارد میشد و به تمام جانم سرازیر میشد_ صدایش مثلِ- مثلِ نمیدانم... اوازِ سَحَریِ پرندگان؟... نه- نرم تر_ موج دریا؟... نه- آرامش بخش تر_ رقصِ قطره های باران روی شیشه؟... بازم نه- دلربا تر :)_
حقیقتن صدایش از این جهانِ خاکی نیست_ از کهکشان های آبی و بنفش و شیری رنگِ‐ از دلِ ستاره های مخملیِ گرمِ درخشان‐ از جهانی رنگا رنگِ دیگر آمده... همچون خودَش که زاده ی ماه است..!.
|هَمونیکِهماهدوسِشنَداشت|
حقیقتن صدایش از این جهانِ خاکی نیست_ از کهکشان های آبی و بنفش و شیری رنگِ‐ از دلِ ستاره های مخملیِ گرمِ درخشان‐ از جهانی رنگا رنگِ دیگر آمده... همچون خودَش که زاده ی ماه است..!.
|هَمونیکِهماهدوسِشنَداشت|