یک نامه
دیشب… را در خواب دیدم. پژمرده و لاغر. مردهی که حرف میزند. خیلی وقت است ندیدمش. در عکسهای که میگیرد هم با هزار فیلتر همینطور لاغر و مردنی است. از گردنم گرفته بود که چرا فلان کار را نکردم و فلان کار را کردم. چیزی به دهنم نیامد که بگویمش. خلاصه زده و کنده یکجور خودم را از دستش خلاص کردم. در خواب هم راحت نیستم. اگرچه این دوری چندان هم بد نبود. فضایی داده که هردو فکر کنیم. هردو تصمیم بگیریم که رنجوری در میان نیاید. ولی در حرف آخر که رنجوری از جانب من بود و او طرف ناحق قضیه. میدانست که گناه کرده است اما عین خیالش نبود.
از گ هم خبری ندارم. ظاهرن دنیا به محور من نمیچرخیده حرفش درست بود و ما نوجوان چیزنفهم. در توهم خود گرفتار. خیال کرده بودیم اگر ما نباشیم درختان خشک میشوند و آبها بند میآید و خورشید قهر میکند. اما دریغ ارزش بودن و نبودن ما به گایدن خر قاضی بند بود. او هم این را اثبات کرد.
#یادداشت_روزانه
دیشب… را در خواب دیدم. پژمرده و لاغر. مردهی که حرف میزند. خیلی وقت است ندیدمش. در عکسهای که میگیرد هم با هزار فیلتر همینطور لاغر و مردنی است. از گردنم گرفته بود که چرا فلان کار را نکردم و فلان کار را کردم. چیزی به دهنم نیامد که بگویمش. خلاصه زده و کنده یکجور خودم را از دستش خلاص کردم. در خواب هم راحت نیستم. اگرچه این دوری چندان هم بد نبود. فضایی داده که هردو فکر کنیم. هردو تصمیم بگیریم که رنجوری در میان نیاید. ولی در حرف آخر که رنجوری از جانب من بود و او طرف ناحق قضیه. میدانست که گناه کرده است اما عین خیالش نبود.
از گ هم خبری ندارم. ظاهرن دنیا به محور من نمیچرخیده حرفش درست بود و ما نوجوان چیزنفهم. در توهم خود گرفتار. خیال کرده بودیم اگر ما نباشیم درختان خشک میشوند و آبها بند میآید و خورشید قهر میکند. اما دریغ ارزش بودن و نبودن ما به گایدن خر قاضی بند بود. او هم این را اثبات کرد.
#یادداشت_روزانه