تو رفتهای،
اما
درها
هنوز
شبیه تو باز میشوند.
در کوچه
باد
صدایت میکند.
در کافه
یک فنجان
بیدلیل
کنار دستم میلرزد.
در آینه
گاهی
زنی را میبینم
که شبیه من نیست؛
شبیه
کسیست
که تو
دوستش داشتی.
تو رفتهای،
اما من
هر روز
از کنار تو رد میشوم.
از کنار
پیراهنت
که روی تن یک غریبه است.
از کنار
خندهات
که در دهان کسی دیگر
جا خوش کرده.
حتی شبها
وقتی چراغها
خاموشاند،
تاریکی
بوی تو را میدهد.
چه رفتن عجیبیست...
تو نیستی
و من
هر جا که میروم
به تو
میرسم.
اما
درها
هنوز
شبیه تو باز میشوند.
در کوچه
باد
صدایت میکند.
در کافه
یک فنجان
بیدلیل
کنار دستم میلرزد.
در آینه
گاهی
زنی را میبینم
که شبیه من نیست؛
شبیه
کسیست
که تو
دوستش داشتی.
تو رفتهای،
اما من
هر روز
از کنار تو رد میشوم.
از کنار
پیراهنت
که روی تن یک غریبه است.
از کنار
خندهات
که در دهان کسی دیگر
جا خوش کرده.
حتی شبها
وقتی چراغها
خاموشاند،
تاریکی
بوی تو را میدهد.
چه رفتن عجیبیست...
تو نیستی
و من
هر جا که میروم
به تو
میرسم.
ز.ش