بعضی وقتا آدم میرسه به یه جایی که دیگه واقعاً کاری از دستش برنمیاد. نه میتونه چیزی رو جلو بندازه، نه میتونه چیزی رو عوض کنه، نه حتی میتونه یه تصمیم درست و حسابی بگیره. فقط باید بشینه و صبر کنه. صبر کنه ببینه چی میشه، کی برمیگرده، چی جواب میده، کدوم اتفاق بالاخره میافته و کدوم یکی همونطور نصفهنیمه توی دلش میمونه.
و بدترین قسمت ماجرا اینه که انتظار کشیدن اصلاً شبیه کاری نکردنه؛ اتفاقاً خیلی خستهکنندهست. چون مغزت هزار بار همهچیز رو مرور میکنه. هی سناریو میسازه، هی احتمال میده، هی میگه «شاید الان»، «شاید فردا»، «شاید اصلاً قرار نیست بشه». بعد تو میمونی و یه عالمه فکر که هیچکدوم دست خودت نیست.
تنها کاری که از دستم برمیاد اینه که خودمو مشغول کنم. یه چیزی بخونم، آهنگ بذارم، بنویسم، فیلم ببینم، با آدمها حرف بزنم، اتاقمو مرتب کنم، الکی توی گوشی بچرخم، حتی گاهی خودمو به یه کاری مجبور کنم که فقط چند ساعت حواسم پرت بشه. نه اینکه واقعاً فراموش کرده باشم؛ نه. فقط نمیخوام تمام روز رو بشینم و به چیزی فکر کنم که هیچ کنترلی روش ندارم.
بعضی وقتا حتی دلم نمیخواد کاری کنم، ولی بازم خودمو هل میدم سمت یه کاری. چون میدونم اگه بیکار بمونم، ذهنم دوباره برمیگرده سر همون نقطه. همون آدم، همون اتفاق، همون سؤالهای بیجواب. و من واقعاً دیگه حوصله ندارم برای هزارمین بار توی سرم با چیزایی که هنوز اتفاق نیفتادن زندگی کنم.
پس فعلاً منتظرم.
نه از اون انتظارای قشنگی که آدم با امید میشینه و لبخند میزنه. از اون انتظارایی که هر چند دقیقه یه بار ناخودآگاه ساعتو نگاه میکنی، گوشیتو چک میکنی و بعد وانمود میکنی اصلاً برات مهم نبوده.
فعلاً باید خودمو مشغول کنم و بذارم زمان کار خودش رو بکنه.
شاید یه روز بالاخره خبری بشه. شاید هم نشه.
ولی تا اون موقع، تنها کاری که بلدم اینه که ادامه بدم؛ حتی اگه ادامه دادن فقط به این معنی باشه که یه آهنگ بذارم، یه لیوان چای بریزم، یه صفحه بنویسم و چند ساعت دیگه رو یه طوری از سر بگذرونم.
چون بعضی وقتا واقعاً هیچ کاری از آدم برنمیاد جز اینکه منتظر بمونه و خودش رو سرگرم نگه داره؛ تا ببینه آخر این همه صبر، قراره چی نصیبش بشه.
و بدترین قسمت ماجرا اینه که انتظار کشیدن اصلاً شبیه کاری نکردنه؛ اتفاقاً خیلی خستهکنندهست. چون مغزت هزار بار همهچیز رو مرور میکنه. هی سناریو میسازه، هی احتمال میده، هی میگه «شاید الان»، «شاید فردا»، «شاید اصلاً قرار نیست بشه». بعد تو میمونی و یه عالمه فکر که هیچکدوم دست خودت نیست.
تنها کاری که از دستم برمیاد اینه که خودمو مشغول کنم. یه چیزی بخونم، آهنگ بذارم، بنویسم، فیلم ببینم، با آدمها حرف بزنم، اتاقمو مرتب کنم، الکی توی گوشی بچرخم، حتی گاهی خودمو به یه کاری مجبور کنم که فقط چند ساعت حواسم پرت بشه. نه اینکه واقعاً فراموش کرده باشم؛ نه. فقط نمیخوام تمام روز رو بشینم و به چیزی فکر کنم که هیچ کنترلی روش ندارم.
بعضی وقتا حتی دلم نمیخواد کاری کنم، ولی بازم خودمو هل میدم سمت یه کاری. چون میدونم اگه بیکار بمونم، ذهنم دوباره برمیگرده سر همون نقطه. همون آدم، همون اتفاق، همون سؤالهای بیجواب. و من واقعاً دیگه حوصله ندارم برای هزارمین بار توی سرم با چیزایی که هنوز اتفاق نیفتادن زندگی کنم.
پس فعلاً منتظرم.
نه از اون انتظارای قشنگی که آدم با امید میشینه و لبخند میزنه. از اون انتظارایی که هر چند دقیقه یه بار ناخودآگاه ساعتو نگاه میکنی، گوشیتو چک میکنی و بعد وانمود میکنی اصلاً برات مهم نبوده.
فعلاً باید خودمو مشغول کنم و بذارم زمان کار خودش رو بکنه.
شاید یه روز بالاخره خبری بشه. شاید هم نشه.
ولی تا اون موقع، تنها کاری که بلدم اینه که ادامه بدم؛ حتی اگه ادامه دادن فقط به این معنی باشه که یه آهنگ بذارم، یه لیوان چای بریزم، یه صفحه بنویسم و چند ساعت دیگه رو یه طوری از سر بگذرونم.
چون بعضی وقتا واقعاً هیچ کاری از آدم برنمیاد جز اینکه منتظر بمونه و خودش رو سرگرم نگه داره؛ تا ببینه آخر این همه صبر، قراره چی نصیبش بشه.
ز.ش