امروز پنجشنبه بود؛ از همان آخر هفتههای کسلکننده. اینجا آدمها تقویم دارند برای شمردن روزهایی که هدر میدهند و شاید برای اینکه بدانند چقدر تا مرگ فاصله دارند. هر روز شبیه روز دیگر است، اما متفاوتتر؛ مثلاً پنجشنبه هفته قبل بارانی بود.
من همیشه در مورد باران متعجبم. یعنی چی از آسمان آب ببارد بر زمین؟ اگر مادهی مذاب میبود یا چیز چسپنده چی؟!
من آن روز شام رسیدم به خانه. درست وسط کوچه بودم که اذان را گفتند.
اینجا اوضاعی درهموبرهمیست. مثلاً یکی نگران این است که همسایهاش چه فکری میکند وقتی دختر نوجوانش رفته "شار" و برای خودش میگردد و میخرد.
اینجا آدمها صبحها بلند میشوند و آبی بر سر و صورت زده و از خانه میزنند بیرون؛ با تجملات و اشتیاق و شتاب بیشازاندازه، انگار قرار است همهچیز را نجات بدهند بجز خودشان. همیشه برایم جالب بوده چطور آدمها چنین عجلهای برای تصاحب جایگاهی دارند که دیگری آن را ساخته یا در آن زندگی میکند.
در دنیای ما یک با یک مساوی نیست؛ حتی دو با دو پنج میشود. آدمکها مراقب همهچیز هستند. برای همهچیز نشانی دارند: خیابانها، خانهها، خاطرهها، محل کارشان؛ اما تمام عمرشان صرف یافتن جایی میشود که حس کنند به آن تعلق دارند.
در دنیای تو آدمها برای چیزی شتاب دارند؟!
به گمانم آنجا عجله معنایی ندارد؛ حتی اگر پنج دقیقه دیرتر برسی، فرصتی از دستت نمیرود.
میدانی، اینجا تصمیمی میگیرند و بعد پشیمان میشوند، عاشق میشوند و بعد متنفر میشوند، میخندند و گریه میکنند. عجب مشغلههایی!
دنیای تو کسی تصمیمی نمیگیرد؛ نه که چون اشتباه است، چون تصمیمی برای انتخاب وجود ندارد.
احساسات معنی ندارند؛ یعنی در دنیای تو نیازی به وجودشان نیست. مثلاً تصور کن کسی را دوست نداری که نبودش لرزه به جانت بیندازد، یا چیزی را نمیخواهی که نداشتنش حسرت شود، یا حتی انتظار کسی را نداری که دنیایت را عوض کند.
البته نمیدانم این وضعیت خوششانسی باشد یا محرومیت ناعادلانه.
میگویم به نظرت آدمها چرا از مرگ میترسند وقتی زندگی کردن را از خاطر بردهاند؟!
اصلاً در دنیای تو مرگ یعنی چی؟!
باور دارم حقانیت ندارد، چون مساوی نیست؛ حداقل در مقیاس یک با یک.
دنیای خیالی هیچ...
از خیال برای خلا