وقتی داری آهن رو برش میدی، ذرات ریز فلز رو میبینی که برای لحظهای روشن شدهان و تو هوا پخش میشن. بعدش میفتن زمین و هیچ اثری از خودشون و روشناییشون باقی نمیمونه. من نه کسی هستم که برش میده، نه خود فلزم نه ذرههای کم عمرش. من اون فاصله کوتاه بین روشن و خاموش شدن ذراتم. هی تکرار میشم، لحظاتی روشنایی میدم و بعدش خاموشی ابدی. من وجود داشتنم دست خودم نیست. تا برش کار نباشه، تا فلز نباشه، من حتی یه خیال هم نیستم. سخته فهمیدنم، چون سخت حرف میزنم، چون سخت شدهام.