همه مثل هستیم. یکی به خوشی و بی درد زیستن عادت کرده و دیگر چیزی حس نمیکند، یکی هم به درد. دیگر چه فرقی میکند خوش بود یا درد کشید وقتی درد کشیدن هم تراز خوشی میشود؟ برای من که هبچ فرقی نمیکند.
دوست میداشتم زمانی که ادم هایی داشتم که در اوج حس کردن خوشبختی بودن، بهشان یادآوری میکردم قرار است در آینده نچندان دور دیگر حسش نکنید. پس حداقل با آن خاطره درست بسازید نه همچو من به بطالت. ولی خب الان دیگر کسی نیست. همه به حال خود عادت کردهاند. به درد، به قهقه خندیدن، به گریستن، به...
کاش میشد ولی حیف که دیگر گفتن آن دردی دوا نمیکند.
دوست میداشتم زمانی که ادم هایی داشتم که در اوج حس کردن خوشبختی بودن، بهشان یادآوری میکردم قرار است در آینده نچندان دور دیگر حسش نکنید. پس حداقل با آن خاطره درست بسازید نه همچو من به بطالت. ولی خب الان دیگر کسی نیست. همه به حال خود عادت کردهاند. به درد، به قهقه خندیدن، به گریستن، به...
کاش میشد ولی حیف که دیگر گفتن آن دردی دوا نمیکند.