انجمن نویسندگانِ قلم✍️🏻🦋


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified


انجمن نویسندگی، فضایی برای گردهم آمدن علاقه‌مندان قلم است؛ جایی که هر نویسنده از تازه‌کار تا حرفه‌ای می‌تواند تجربه بیافریند، بیاموزد و پیشرفت کند.
در اینجا نقد سازنده، اشتراک‌گذاری ایده‌ها، تمرین‌های خلاقانه و گفتگوهای ادبی، پایه‌های اصلی رشد هستند.

Related channels

Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter


#داستانک....12


جایی که برف، عشق را بلعید...


ترکِ دیار کرده بود؛ سفری نامعلوم پیشِ رو، و دلش بسته به دستان مادر تا گم نشود میان آن برف‌زار غریب. دانه‌های برف رقص‌کنان بر زمین می‌نشستند؛ زمینی که ردای سپید بر تن کرده بود. دخترک از شدت سرما می‌لرزید. مادر آهسته در گوشش گفت: تحمل کن دختر نازم… کم مانده. اما هیچ‌کدام نمی‌دانستند چه سرنوشتی انتظارشان را می‌کشد.
راه رفتند و رفتند تا قاچاقبر، با صدایی لرزان و شتاب‌زده، فریاد زد: بدوید! پولیس‌های ترکیه رسیدند!
هیاهو شد، آشوب شد و هراس بر جان همه افتاد. در میان پنجاه نفر، دخترک دست مادر را گم کرد. از قافله جا ماند؛ تنها… در دشتی که چراغ‌های برق، سایه‌های سردش را چند برابر می‌کردند. اشک‌هایش روی گونه یخ زد؛ پاها بی‌حس، چشم‌ها خسته، امیدش کمرنگ.
دخترک دوید، هر سو را گشت اما کسی را نیافت. رمقی در پاهایش نمانده بود؛ درد در ساق‌هایش می‌دوید. ناگهان بر زمین افتاد. چشم‌هایش را بست و زیر لب دعایی خواند. همان لحظه دستی آرام روی شانه‌اش نشست. گمان کرد مادر است. با شوق چشم گشود، اما پسری را دید؛ چشمانش سیاه، پوستش چون برف و مو و ریشش به رنگ شب.
ترسید و عقب کشید. پسر گفت: نترس… فکر کردم مُردی وقتی آن‌طور دیدمت. شکر زنده‌ای، بلند شو.
ترس و تردید از چشمان دختر پیدا بود. پسر آهسته افزود: نترس، مسلمان استم. از من به تو آسیبی نمی‌رسد.
دختر، صداقت را در نگاهش دید و فقط گفت: تشکر.
ناگهان برق کوچکی از شگفتی در چشمان پسر نشست: افغانی؟
دختر پاسخ داد: بلی.
پسر لبخندی زد: منم افغانم… حالا بلند شو، از سرما یخ می‌زنی.
اما دختر نتوانست؛ پاهایش ورم کرده و کبود بودند. پسر با نگرانی گفت: حالا چی کار کنیم؟
دخترک چشمانش را بست و گریه کرد.
پسر آرام گفت: گریه نکو… قول مردانه می‌دهم که نجاتت بتوم. تو بوی وطنم را می‌دهی. بیا، بالا شو به پشتم. تنها راه همین است اگر زنده ماندن می‌خواهی.
دخترک ناباورانه نگاهش کرد، اما ناچار قبول کرد. با تردید روی پشتش نشست. رفتند و رفتند تا پاهای پسرک نیز از شدت خستگی بی‌جان شد و ناچار در دهانه غاری پناه گرفتند. شب نزدیک بود و هوا تیره و سنگین.
پسر پرسید: از کجایی؟
دختر گفت: پنجشیر.
پسر با غرور گفت: من از نورستان استم… پشتون.
دختر فقط لبخندی کم‌رنگ زد.
شب فرارسید. هوا تیغ‌دار سرد شده بود. دخترک بی‌وقفه می‌لرزید. پسر گفت: جمپر خود را بت بتم.
اما دختر مخالفت کرد. لجاجت کرد و گوشه‌ای جمع شد؛ چشمانش را بست شاید کمی گرم شود، اما بیهوش شد. با آنکه هوش نداشت، صداها را می‌شنید.
پسر گمان کرد خواب است. آرام جمپرش را روی او انداخت؛ خودش بی‌پناه ماند و لرزید.
آهسته کنار گوش دختر گفت: شاید فردا که بیدار شوی، من زنده نباشم… اما بدان که پاک هستی، باحیا هستی، و من شیفته همین پاکی‌ات شدم. می‌خواهم تو زنده بمانی. من منتظرت می‌مانم… در بهشت. فقط زنده بمان.
دخترک صدایش را شنید اما نمی‌توانست پاسخ دهد. تنها قطره اشکی از گوشه چشمش چکید و دوباره در تاریکی فرو رفت.
صبح زود کسی او را تکان داد. خیال کرد پسر است، دلش روشن شد. اما هنگامی که چشم گشود، پولیس‌های مرزی ترکیه را دید. پرسید: پسرک… چی شد؟

پولیس چیزی نفهمید، اما دختر وقتی سرش را چرخاند، پیکر او را دید؛ در پارچه‌ای سفید پیچیده، چهره‌اش کبود، بی‌نفس…
دخترک اشک ریخت، زار زد، نزدیک آمد و در گوشش نجوا کرد:
تو حتی نامم را نمی‌دانستی… چطور به‌خاطر من خودت را فدا کردی؟
ببین؛ این هم قول یک دختر تاجیک به پسر پشتون…
من هم می‌آیم نزدت.
در بهشت منتظرم باش.



#محال_بهار🍂


زنده‌گی؛
بعضی‌ها می‌گویند زندگی امتحان است، زندگی پل است، زندگی این است و زندگی آن…
اما از نظر من، زندگی شبیه هیچ‌چیز نیست؛ نه امتحان است و نه پل. زندگی فقط زندگی است.
نه رقابتی وجود دارد و نه امتحانی. ما اینجاییم تا زندگی کنیم.
تا خود را بسازیم. تا وجود خود را بفهمیم.
تا خالق‌مان را درک کنیم و معنای بودن را لمس کنیم.
اینجاییم تا زندگی را زندگی کنیم…
نه حسرت بخوریم، نه نگران شویم؛
فقط زندگی کنیم.

#_پرنده_آبی🦋🫀


Forward from: kahkashan_dastan 📚
هـیــلـــــه_بانوکهکشان.pdf
1.3Mb
عشقٌ‌وحشت ـــ بانوکهکشان.pdf
786.2Kb
سرگذشت‌صدف‌ــ بانوکهکشان.pdf
838.7Kb
چشم‌_مشکی_فصل‌دوم‌دنیایی‌حوا_بانوکهکشان.pdf
874.6Kb
دلبرک مغرور خان.pdf
3.0Mb
دخترک‌ روستایی_بانوکهکشان.pdf
814.9Kb
عصیانگر-بانوکهکشان.pdf
5.3Mb
درد آرام-بانو کهکشان.pdf
690.1Kb
#درد_آرام
#نویسنده_بانو_کهکشان

پیشگفتار:
او را میان کتاب‌ها یافتم. نه در کتابِ عاشقانه، بلکه میان کتابِ که درد در آن خاموشانه زاده شد.
نه آغازی داشت، نه وعده‌ای برای پایان.
فقط نگاهی و لبخندی که هیچ‌وقت از خاطرم نرفت.
این داستان روایتی از عشق نه، بلکه حکایت می‌کند از دردی که آرام آمد، و آرام…
همه‌چیز را سوزاند.
#بانو_کهکشان


صدای موسیقی و بیروبارک محفل خسته‌ام ساخته بود،
کمی دورتر ایستاده بودم که صدایی بلند شده گفت:
_ ماه!!! قمرم!!
برایم عجیب بود، بی‌اراده برگشتم و با کمی شیطنت گفتم:
+ ببخشید، ولی تا جایی که من می‌دانم، ماه در آسمان است، نه روی زمین!
با همان لبخند جذاب همیشگی‌اش قدمی نزدیک‌تر آمد و گفت:
_ درست است... اما ماه من، حالا دقیقاً روبه‌رویم ایستاده. اگر آینه‌ای در دست داشته باشی، خودت را در قامت قمر خواهی دید!
پوزخندی زدم:
+ واقعا دیوانه شده‌ای...
_ یک‌بار هم شده، به جای جنگ، یک کلام شیرین بگو...
+ در محفل نفر زیاد است، برو با یکی دیگر صحبت کن شاید به دلت حرف زد...
نزدیکتر شد و با وقار، مماس با چشمانم گفت؛
_ «من غلام قمرم، غیر قمر هیچ مگو،
پیش من جز سخن شهد و شکر هیچ مگو...»


#خدیجه_بانو
#دیالوگ‌نویسی
#عاشقانه


•سوال:
اگر می‌خواستی با یک نویسنده‌ی نشسته و صحبت کنی کدام نویسنده را انتخاب می‌کردی؟


#اشتراک_کننده‌ای_چهاردهم
#داستانک

«نوری در تاریکیِ دل»

لمر پسر آرام و خاموشی بود که دو سال تمام دلش گرفتار دختری به نام میترا شده بود.
اما میترا هیچ آگاهی از عشق پنهان او نداشت.
لمر هر روز با دیدنش لبخند می‌زد، اما لب‌هایش جرئت گفتن نداشت.
او باور داشت هر چیزی در زمان خودش زیبا می‌شود.
اما دلش آرام نبود، چون هر روز ترس از دست دادن میترا در وجودش بزرگ‌تر می‌شد.
میترا در آن زمان دل‌بستهٔ کسی دیگر بود.
کسی که با حرف‌های شیرین و رفتارهای فریبنده، دل او را برده بود.
میترا همهٔ آرزوهایش را روی وعده‌های آن مرد بسته بود.
اما آن مرد صادق نبود و سرانجام میترا را شکست.
دلش ترک برداشت و نگاهش از زندگی سرد شد.
او دیگر به عشق باور نداشت.
هرچه شنیده بود، در نظرش دروغی بیش نبود.
لمر وقتی این را فهمید، تنها چیزی که حس کرد درد بود؛
نه از رد شدن خودش، بلکه از زخمی که میترا بر دل داشت.
لمر با خودش گفت: «عشق گاهی گفتن نیست؛ گاهی فقط ماندن است.»
همین شد که تصمیم گرفت در کنار میترا بماند، بی‌آنکه چیزی بخواهد.
روزها گذشت و لمر در سخت‌ترین لحظه‌ها همراه او بود.
بدون توقع، بدون گلایه، مثل سایه‌ای آرام.
میترا با خود می‌گفت: «هیچ‌کس بی‌سبب مهربان نمی‌شود…»
اما باز هم می‌ترسید.
دیوار بی‌اعتمادی دور قلبش آن‌قدر ضخیم بود که هر محبت برایش دردآور بود.
لمر می‌دانست راه نزدیک شدن به دل شکسته، عجله نیست.
او صبر را انتخاب کرد؛ صبری که مثل باران آرام‌آرام خاک خشک را زنده می‌کند.
هر بار که میترا ناامید می‌شد، لمر جمله‌ای آرام می‌گفت:
«من به‌خاطر گذشتهٔ تو اینجا نیستم… من به‌خاطر خودت اینجام.»
این جمله آهسته آهسته در دل میترا جوانه زد.
او کم‌کم احساس کرد شاید هنوز نور کوچکی در زندگی‌اش مانده.
نوری که از نگاه صادق لمر می‌درخشید.
یک روز میترا به او گفت: «چرا نرفتی؟ چرا ماندی؟»
لمر تبسم کرد و گفت: «چون تو ارزش ماندن را داشتی.»
این نخستین بار بود که میترا اشک از سر آرامش ریخت، نه از درد.
دلش بعد از مدت‌ها نرم شد و جرئت کرد به روشنایی نگاه کند.
و این‌گونه لمر، چراغی شد در تاریکی‌های زندگی او.
نه با وعده، نه با دروغ، نه با زیباییِ زبان؛
بلکه با حقیقتِ بودن.
میترا فهمید عشق واقعی همیشه پرسر و صدا نیست.
گاهی در سکوت می‌آید، اما جهان آدم را تغییر می‌دهد.
و لمر آموخت که عشق را نمی‌توان با زور هدیه کرد؛ فقط می‌توان با صبر نشان داد.
و پند این داستان این است که:
«دلِ شکسته را نمی‌توان با عجله ترمیم کرد؛ تنها صداقت و صبر می‌تواند دوباره آن را به زندگی برگرداند.»

#میترا_صمدی


• سوال:
بهترین رمانی که تا حالا خواندی کدام رمان بوده؟


#اشتراک‌_کننده‌ای_سیزدهم
#داستانک

«دختری از جنس الماس»



در یکی از روزهای سرد زمستان، زمانی که آمادگی کانکور می‌خواندم، مثل هر روز صبح از خواب بیدار شدم. وضو گرفتم، نماز را ادا کردم و طبق تقسیم اوقات درسی ادامه دادم.
وقتی ساعت هفت شد، بعد از خوردن چای صبحانه، راهی کورس شدم.

در صنف، هنگام یادداشت کردن نوت‌های ریاضی، ناگهان قلمم بند شد و دیگر هیچ نوشته نکرد. از یکی از هم‌صنفی‌ها قلم قرض گرفتم و ادامه درس را نوشتم.

بعد از رخصتی کورس، در راه برگشت به خانه بودم که ناگهان یادم افتید قلم قرضی را پس نداده‌ام.
با خود گفتم: «وای، قلم خودم هم نیست! چی کار کنم؟»
هیچ چاره‌ای نبود؛ مجبور شدم طرف کوته‌ سنگی برم تا قلم بخرم. هوا سرد بود و ساعت تقریباً ۱۲:۲۰ ظهر.

چند قدم از پل بالاتر که رفتم، احساس گشنه گی کردم. گفتم: «یک سوپ می‌خورم، کمی می‌نشینم، بعد می‌روم.»
دیدم یک کراچی است سوپ میفروشد، منم رفتم سراغش و یک سوپ خواستم.

وقتی  اولین قاشق سوپ را بلند کردم که ناگهان چشمم به یک دخترک افتاد.

روی یک تکه نشسته بود. سرش را روی زانوهایش گذاشته بود و حس می‌کردم گریه می‌کند.
در مقابَلَش چند قلم و چند پنسل بود،  حدوداً نه دانه قلم…
قاشق در دستم ماند. چشم‌هایم در فکر و خیال فرو رفت.

بلند شدم و بدون وقفه کنار دخترک رفتم.
پرسیدم: «قلم‌ها دانه چند است؟»
با چهره‌ای معصوم و ناامید سرش را بالا کرد و گفت: «دانه ده افغانی.»

وقتی نگاهش کردم، دیدم چقدر شبیه خواهر کوچکم است. دلم لرزید.
در کنارش یک کتاب انگلیسی، یک کتابچه و یک پنسل هم بود و  داشت کارخانه گی نوشته میکرد…
همان لحظه قلبم هزار تکه شد. چشم‌هایم پر از اشک شد.

در جیبم فقط سی افغانی داشتم.
دو قلم از او خریدم، سوپی را که تازه گرفته بودم برایش دادم، و ده افغانی هم به کاکای سوپ‌فروش دادم.

با خود گفتم:
«ببین… این دخترک در چه شرایط سختی با چه مشکلاتی درس می‌خواند. در چنین زمستانی، در حالی که آدم نمی‌تواند حتی یک لحظه بیرون ایستاد شود… ولی او هنوز تلاش می‌کند.»

آن روز تا شب خوابم نبرد.
به خودم می‌گفتم: «خدایا، چه موجودی خلق کردی؟ اگر من جای او بودم، آیا  می‌توانستم؟»

چند روز بعد که پول به دستم رسید، دوباره به همان‌ جا رفتم تا پیدایش کنم.
هرچه گشتم پیدا نشد.
کاکای سوپ‌ فروش را دیدم و از او پرسیدم؛ گفت: «نمی‌دانم، متوجه‌اش نشدم.»

و تا امروز، داغ همان روز در دلم مانده…
هر وقت یادش می‌افتد، قلبم مثل آتش می‌سوزد.

#نویسنده_عطا_رایان
#براساس_واقعیت


#اشتراک_کننده‌ی_دوازدهم

✨ داستان: صدای آرامِ ثانیه‌ها

باد آرامی از پنجره‌ی نیمه‌باز اتاق می‌وزید و پرده‌ی سفید را آرام تکان می‌داد. سحر روی لبه‌ی تخت نشست، دست‌هایش را دور زانوهایش حلقه کرد و به ساعت دیواری خیره شد. عقربه‌ها بی‌صدا می‌چرخیدند؛ انگار نه عجله‌ای داشتند و نه رحمی.

گاهی فکر می‌کرد زندگی در این گوشه‌ی دنیا خودش یک شجاعت بزرگ است؛ ایستادن، ادامه دادن، نفس کشیدن… همه‌شان نوعی مبارزه‌اند.
همان‌طور که به صدای آرامِ ثانیه‌ها گوش می‌داد، در دلش چیزی لرزید. با خود گفت:
«عجیب است… چقدر عجیب است که ثانیه‌ها و دقیقه‌ها، ساعت‌ها و روزها، مثل بادی تند از کنارمان رد می‌شوند و هیچ نشانی از خود باقی نمی‌گذارند.»

پنجره کمی بیشتر باز شد؛ بادِ سردتر وارد شد و بوی خاک نم‌خورده را در اتاق پخش کرد. سحر بلند شد و کنار پنجره ایستاد. خیابان خلوت بود، چراغ‌ها کم‌نور، و زمان انگار از میان همه‌چیز رد می‌شد بی‌آنکه کسی متوجهش شود.

در دلش گفت:
«آخرش فقط خودت می‌مانی و خودت. این تویی که باید جواب بدهی: از لحظه‌هایی که گذشتند چه ساختی؟ بهره بردی یا فقط تماشا کردی؟»

لحظه‌ای چشمانش را بست.
تصاویر روزها و سال‌هایی که گذشته بودند مثل موجی از ذهنش عبور کردند؛ خنده‌ها، اشتباه‌ها، ترس‌ها، فرصت‌هایی که گرفته بود و فرصت‌هایی که از دست داده بود.

وقتی دوباره چشم گشود، انگار چیزی در او تغییر کرده بود.
هوای سرد را عمیق نفس کشید و آرام گفت:
«اگر از لحظه‌های زندگیت بهره ی کافی را نبری… نه پشیمانی سودی دارد و نه حسرت.»

صدای آرام ثانیه‌ها هنوز می‌آمد؛ اما این‌بار، او با آن صدا آشتی کرده بود—انگار فهمیده بود که هر ثانیه، فرصتی برای شروع دوباره است.

- سحر کریمی


#اشتراک_کننده‌ای_یازدهم
#داستانک

«همه‌چیز تمام شد»

بود نبود در یک دیاری که در نگاه مردان، عشق را چیز بیشتر از یک عاطفه‌ای ضعیف نمی‌دانست
دختری در آن دیار زندگی می‌کرد، که دلش بسان آیینه پاک و صاف بود،
اما سرنوشت او را از محبت‌های اولیه زندگی محروم کرده بود.
چون نه پدرش او را در آغوش پدرانه‌اش گرفته بود تا در پناه‌اش بگیرد و نه دست نوازش برادرانه دیده بود تا بر سر اش دست بکشد، به همین خاطر دل‌اش همچون  سنگ سرد و بی‌روح شده بود و از جنس مردان همچون پدر و برادرانش که در اطرافیانش بود نفرت داشت.
این دختر یک روز در دنیایی مجازی با یک پسر که در دیار دیگری می‌زیست آشنا شد،
و به مرور زمان دل به او باخت، دختری که هیچ‌گاه در دنیایی واقعی عشق را تجربه نکرده بود.
اما می‌هراسید که نکنه پدر و برادرانش از این رابطه با خبر شوند.
هر روز وابسته و دلبسته‌تر می‌شد به گونه‌ای که احساس می‌کرد نبودن او همچون عذاب جنسی و روحی است که او را می‌بلعد.
یک روز وقتی از مدرسه به خانه برگشت، با خشم و غضب برادرش روبه‌رو شد چشمانش انگار کاسه‌ی خون شده بود.
و از این راز پنهانی‌اش باخبر شده بود، دختر از ترس بغض راه تنفس‌اش را بسته بود سعی می‌کرد بغض را همچون لقمه قورت بدهد، دست و پایش مانند درخت بید می‌لرزید.
برادرش همانند شیر زخمی بالایش حمله کرد و چنان این دختر را لت و کوب کرد که نای کمک خواستن نداشت، اما باز هم اشکی نداشت که بریزاند.
بعد آن اتفاق آن دختر دیگر نه خندید و نه خوشی در دلش باقی ماند، دیگر نمی‌توانست به‌دور از دغدغه‌ها بخندد.
فقط سردتر و افسرده‌‌تر شد،
و فقط یک کلمه را زمزمه می‌کرد:
《همه‌چیز تمام شد.》

#سلینا_عمر


#اشتراک_کننده‌ای_دهم
#داستانک

چمدانم را بسته بودم؛ جدی‌جدی می‌خواستم که دیگر بروم، دیگر برایم جایی نمانده بود ولی چشمم به طاقچه‌ی کتاب‌هایم افتاد، دستم را بلند کرده لمس شان کردم؛ چقدر گرد گرفته بودن، چقدر می‌شد ازشان دور شده بودم، یکی را برداشتم، عمیق بو کشیدم انگار عطر بهشت درونش جاشده، از قضا دستم به یک صفحه رفت؛ سر صفحه نوشته بود: هیچ‌چیز قبل از موعودش رخ نمی‌دهد....
لبخند زدم چقدر این‌ها به موقع حرف می‌زدن، همانجا به همان حرفی که نیاز بود می‌گفتن، گذاشتم و دیگرش را برداشتم که از دستم افتاد برش که داشتم این صفحه‌اش آمد و برایم گفت: از زیر و رو شدن زندگیت نترس از کجا میفهمی زیر زندگیت از رویش بهتر نباشد‌‌‌...؟! این‌بار عمیق‌تر خندیدم شبیه آدمی به آغوشش کشیدم و بوسیدمش، مگر چرا این مدت از شماها دور شده بودم؛ دوباره برگشتم، همه‌چیز را سرجایش جابجا کردم، با قهوه‌ی برگشتم کنار پنجره، صبح وقت و آفتاب در طلوع بود، نفسی عمیق کشیدم و بوی نم‌نم را استشمام کردم، کتابم را برداشتم و روی قلبم گذاشتم و لحظه‌ای طولانی به افق خیره شدم، با خودم گفتم: یعنی چی؟ کجا می‌خواستی بروی‌؟ جایِ امن‌تر از اتاقت‌؟ آغوشی بهتر از کتابت؟ نه!
نرو...
خوشا به کنج اتاقم!

#ناشناس


#اشتراک_کننده‌ای_نهم
#داستانک

«پلنگ مغرور پنجه به خالی زد»

پلک‌هایش آهسته آهسته روی هم قرار گرفت، دنیایی مملو از تاریکی خود را به آغوش شب و او خودش را به آغوش خواب سپرد.
زندگی‌اش را لایه‌هایی‌ از تاریکی پوشانیده چاره‌یی جز قرص‌های خواب آور ندارد، زیرا خواب نیز او را در آغوشش جا نمی‌دهد این باعث می‌شود به سقف چشم دوخته به تاریکی درونش فرو برود، آرام از دل و راحت از جانش برود، تاریکی‌ها را ببلعد گلویش بگیرد روحش خراش بردارد نفسش بند شود.
دو سال تمام می‌شود که نیما در تاریکی عذاب هر لحظه فروتر می‌رود، آن چهره جذاب و دخترکُش‌اش آن هیکل خوش تراشش همه مثل یک گل زیبا و خوش رنگ پژمرده شده، از دنیا بریده و سرگردان صحرا‌هایی بی‌پایان شده، تاریکی و روشنایی برایش عجین گردیده و درکی از ماحول ندارد.
نیمای جذاب پسر مغرور ما نخواسته عاشق می‌شود آنقدر وابسته و دل باخته که غرورش فرش سرک‌های سالنگ می‌شود
دل‌اش را به دختر ملای محله به یک دو می‌بازد.
خویشتن داری می‌کند چون از آبرو و نجابت ساره می‌ترسد نکند، خدشه‌‌دار شود.
نیما چاره‌یی نمی‌یابد که نیم نگاهی ساره را صاحب شود لذا اقدام به خواستگاری می‌کند وقتی مادرش حرف خواستگاری ساره را از زبان پسرش می‌شنود او را مسخره می‌کند و مدتی نیما مسخره فامیل با انتخابش می‌شود ولی علاقه وی شدت می‌یابد و بالاخره خواستگاری انجام می‌شود و قند و دستمان ساره به نیما داده می‌شود.
نیما از فرط شادی در خود نمی‌گنجد و چند ایامی را به شادی می‌گذراند
از قضا روزی به هنگام بازگشت ساره از مدرسه به خانه یک لنکروزر با سرعت بسیار زیاد ساره را شهید می‌سازد
و نیمای ما برای همیشه از دیدار ساره محروم می‌شود. کمر نیمای ما می‌شکند اشک هایش خشک.
افسردگی غم نامیدی تاریکی برایش آغوش باز می‌کند و او نیز در دل تاریکی‌ها مهاجرت کرده گناهان گذشته‌اش گلو گیرش می‌شود.


#هاجر_غنی


#اشتراک_کننده‌ی_هشتم
داستانک...


پسرک ده‌ساله‌، با صدای آذان از بستر خواب شیرین و کودکانه خود برخاست. وضو گرفت، سجاده‌اش را گسترد و با دل پاک و قلبی لبریز از امید، دست‌های کوچک و معصوم خود را به آسمان بلند کرد. چشمانش از اشک غم آکنده بود، اما در دل، شوقی فراوان برای یاری رساندن به مادر بیمار و خواهر کوچک خود داشت. به صورت نجوا‌گونه، این دعا را بر زبان آورد: 
خدایا، توانا و توانمندم گردان تا بتوانم از مادر بیمارم و خواهرم مراقبت کنم و لقمه‌ای نان برایشان فراهم سازم
پس از پایان نماز، در کنار سرِ بالین مادر و خواهر کوچک خود نشست و دقایقی بعد، با دستانی که هنوز از لطافت کودکانه‌اش سرشار بود، آن‌ها را نوازش کرد و در دل خود آرامش می‌یافت.

کم‌کم که آفتاب از افق طلوع می‌کرد، پسرک گام در مسیر دشوار زندگی نهاد. به سوی حویلی کوچک و گِلی‌اش قدم برداشت، در حالی که ذهن و دلش درگیر نگرانی‌ها و سختی‌ها بود. بعد از مدتی، خود را در نزدیکی کراچی کوچک و ساده‌اش یافت، که در آن چند پاکت پاره از کاغذ و قطعات آهن به چشم می‌خورد. با دستان کوچک و نحیف خود کراچی را برداشت و در میان کوچه‌های باریک و پس‌کوچه‌های پر خاک و گِل مزار، راه افتاد تا آهن‌های را که در کنار جوی‌ها، چوچه‌ها، را جمع‌آوری کرده و به فروش برساند. آرزو داشت تا شاید بتواند لقمه‌ای نان به دست بیاورد و مادر بیمار و خواهر خود را از گرسنگی نجات دهد.
پس از نماز مغرب، پسرک به خانه بازگشت و در حالی که لبخند‌های زورکی‌اش چهره‌اش را می‌آراست، به خانه وارد شد. با همان صدای کودکانه و نازک خود، سلام کرد و به اطراف نگریست. آن‌ها همگی به دور هم نشستند و نان خشک شبانه را تناول کردند. مادر که چشمانش از درد و رنج محشون بود، نگاهی پر از محبت به پسر کوچک خود انداخت و با صدای لرزان و شکسته گفت: 
پسرکم، دیگر نیازی به این همه مشقت و زحمت نداری، از فردا دوباره به مدرسه برو و درس‌هایت را ادامه بده. من خودم کار می‌کنم و پول درمی‌آورم.

پسرک به سکوت فرو رفت و با دلی غمگین، با صدایی لرزان و از دل پر از بغض گفت: 
«مادر جان، چی کاری پیدا کردی؟» 
مادرش بغض خود را فرو داد و با صدای ضعیف، پاسخ داد: 
صفا...کاری. 
پسرک که دیگر نمی‌توانست در دل خود تحمل کند، با گلوی محشون از اشک و بغض گفت: 
«مادر، لطفاً دیگر با جسم مریض‌ت کار نکن. من خودم می‌توانم زحمت بکشم، تو خودت را خسته نساز.» 
اما مادر پسرک با تأکید و عزم راسخ، از تصمیم خود منصرف نشد. شب فرا رسید و باد ملایم می‌وزید، پسرک در حالی‌که دستانش هنوز در تاریکی شب دعا می‌کرد، از خدا خواست تا مادرش از کار کردن منصرف شود، چرا که می‌دانست برای مادر مریض‌ش،  این کار خیلی مشقت‌بار است...

پسرک، در نیمه شب، همچنان که از یک پهلو به پهلوی دیگر غلت می‌زد، از خود ناتوان شده بود. مادر در حالی که از خواب بیدار می‌شود، با صدای خواب‌آلود به او گفت: 
«پسرم، چرا بیدار هستی؟ نکند مریض شدی؟»پسرک که دیگر نمی‌دانست چگونه درد دلش را بیان کند، ناخودآگاه از دهن‌ش بیرون آمد: 
من نزد خدایم دعا می‌کردم تا از کار کردن منصرف شوی.
مادر، در حالی که چشمانش از اشک محشون شده بود، با شنیدن این سخن  قلبش شکست، مادر با دیدن غم و نگرانی پسرک، آرزو کرد که ای کاش زمین دهن باز کند و او را ببلعد، ای کاش فقر و تنگدستی بر آن‌ها سایه نمی‌انداخت...
کاش می‌توانست از این دنیای سنگین و بی‌رحم رهایی یابد، کاش پسرک، دیگر مجبور نبود در سنین بی‌گناهی‌اش، بار دردناک زندگی را بر دوش نحیف خود حمل کند. کاش به جای اینکه در تاریکی شب در جستجوی لقمه‌ای نان باشد، در آغوش گرم و آرامش‌بخش مادر به دنیای معصومیت و رویاهای کودکانه‌اش می‌پرداخت. کاش فقر در این دنیا وجود نمی‌داشت، کاش این زنجیرهای نامرئی که به قلب‌های ما بسته‌اند، از ابتدا هرگز نمی‌بودند. کاش این رنج‌های بی‌پایان، پایان می‌یافت و برای یک بار، پسرک می‌توانست بدون دغدغه، به آینده‌ای روشن و زیبا بی‌اندیشد،کاش…

#پایان_داستان
#سمیرا_عمری


#اشتراک_کننده‌ی_هفتم

«وقتی که هیچ‌کس نفهمید»

سال‌هاست که شهر را عوض کرده‌ام، خانه را، خیابان را، حتی خودم را…
اما هنوز نمی‌دانم چرا هر بار که هوا بوی باران می‌گیرد،
دل من دوباره می‌رود همان‌جا؛
کنار پنجره‌ای که تو پشتش نشسته بودی
و هیچ‌وقت نفهمیدی کسی بیرون،
در باران منتظر یک نگاه تو مانده است.

آن روز که رفتی،
کسی نفهمید یک نفر پشت در،
تمام کلماتش را فرو خورد تا گریه‌ات را نبیند.
کسی نفهمید کسی که خندید و گفت «برو»،
از درون شکسته بود
و امیدوار بود تو بفهمی صدایش می‌لرزد.

اما تو نفهمیدی.
هیچ‌کس نفهمید.

سال‌ها بعد، وقتی خبر رسید ازدواج کرده‌ای،
من فقط یک کار کردم؛
رفتم و از همان دکانی که همیشه گل می‌خریدی،
یک دسته گل خریدم،
نه برای تو؛
برای نسخه‌ای از خودم
که کنار تو مرد
و هیچ‌کس به او سنگ قبری نداد.

گل‌ها را بردم کنار همان پل قدیمی.
همان‌جایی که تو یک‌بار گفته بودی:
«اگر روزی رفتم، نیا دنبالم… شاید برگشتم.»

گل‌ها را آرام انداختم توی آب.
دیدم که چطور جریان،
بی‌هیچ احترامی،
بی‌هیچ مکثی،
آن‌ها را با خود برد.

آن لحظه فهمیدم:
عشق‌هایی هست که هیچ مراسم خداحافظی ندارند؛
فقط یک روز می‌بینی
دیگر در دلت نمی‌لرزند
اما
جایشان هم
هرگز خالی نمی‌شود.

برگشتم خانه.
در را بستم.
چراغ‌ها خاموش بودند.
گوشهٔ اتاق نشستم و برای اولین‌بار بعدِ سال‌ها
با صدای بلند گفتم:

«من هنوز تو را دوست دارم…
اما دیگر نمی‌خواهم کسی بفهمد.»

این‌گونه بود که
عشق من
به آرام‌ترین شکل ممکن مرد،
بی‌هیچ شاهدی،
بی‌هیچ صدایی،
مثل کسی که در نیمه‌شب می‌رود
و حتی در را هم
پشت سرش نمی‌بندد.

"یاسر امینی"


#اشتراک_کننده‌ای_ششم
#داستانک

«نگاهی به شب»

منم دختری که با واژه‌های عشق بازی می‌کنم، در میان جنگل سبز و تاریک، با این ابر تیره و قطره‌های قشنگ باران که بر صورتم می‌چکد، به دنبال نیمهٔ پنهان خود هستم.
در نیمه‌های شب، با صدای چکه‌های آب که از سقف چوبی کلبهٔ ویران می‌چکید، بیدار شدم. با تنی که داشت از سرما می‌لرزید، روانهٔ بیرون شدم. به دنبال یک پناهگاهی بودم، یک جای گرم و پر سکوت.
از سرمای زیاد، دستانم یخ زده بود، بی‌حس بود، انگار خون در تنم جریان نداشت. در این جنگل تاریک به راه افتادم، ناگهان با فردی روبه‌رو شدم.
این چه موجودی‌ست؟
نمی‌دانم انسان بود یا حور بهشتی. اگر بخواهم از چشمانش بگویم، یک ترکیب عجیبی داشت. یه جوری بود که خودبه‌خود در آن غرق می‌شدی. یه حس آرامش‌بخشی داشت آن چشمانش، انگار دنیای دیگری بود.
با صدای رسا و دل‌انگیزش به خود آمدم.
چی شده هست مرا؟
یه حسی درونم می‌گفت: این همان نیمهٔ پنهان تو هست. و آن‌جا بود که به واژهٔ زیبای عشق پی بردم.
آره، این عشق بود... چه حس عجیب و ناشناخته‌ای!
آیا او رفت و من خیره بر جای خالی‌اش بودم؟ چرا رفت؟ چی گفت برام؟
چنان غرق تماشای آن چشمانش شده بودم که انگار روح از تنم جدا شده بود.
در آخر، من ماندم و با دلی پر از نجوا.



#نازی_وفا


#اشتراک_کننده‌ی_پنجم

داستانک
پرسشی که دلش را لرزاند

کنار دریا با هم قدم می‌زدند.
روبه‌رویش ایستاد و با جدیتی عمیق پرسید:
اگر روزی خواستی مرا تنها بگذاری. بعدها دلت برایم تنگ خواهد شد؟ 
شنیدن این پرسش، او را میخکوب کرد دلش لرزید.
با همان جدیت، دستش را آرام به لب‌هایش برد و گفت:
حتی تصورش را هم نکن.
اگر یک‌بار دیگر چنین فکری از ذهنت بگذرد ازت خفه خواهم شد.
به چشمانش نگاه کرد. اشک در نگاهش برق می‌زد.
خودش را در آغوشش انداخت و بی‌صدا گریست.
سرش را بلند کرد. با دستان مردانه‌اش اشک‌هایش را پاک کرد و گفت: 
من دوست ندارم آن چشمان قشنگت ببارند.
چون بیشتر از تو، من درد می‌کشم.
لبخندی از سر شوق زد، دست‌هایش را به گوش‌هایش گرفت و آرام گفت:
ببخش مرا برای لغزشی که باعث شد آن ابروهای کمانت، حالت جدی به خود بگیرد.

شاید عشق همین باشد... 
این‌که حتی خم ابروهایش هم آزارت بدهد.

#اثر قلم: حسنا عادل


#اشتراک_کننده‌ی_چهارم

داستانک‌:

کنار پنجره جا خوش کرده بودم.
چشمانم خیره در ساعت‌ و‌ گوش‌هایم شنوای تیک‌و‌تاکش بود.
بی‌درنگ قامت خم کرده، مبایلم را از روی‌ میز برداشته و دوباره جویای ساعت در مبایل شدم.
محض گذاشتن مبایل نگاهی به ساعتی که در دست داشتم انداختم؛ ندای مرا مخاطب قرار داد:
ساعت دیوار، ساعت مبایل و ساعت دستت چی فرقی دارند؟
منتظر چی هستی!؟
برَو و لباست را عوض کن دیر وقت شد، نمی‌آید!
با شنیدن همین جمله بغضی از تمام وجودم به گلویم هجوم آورد و دیده‌گانم نمناک شد. پوز خندی از عمق تلخ ناامیدی و تنهایی بر خود زده، کیف‌ومبایلم را برداشتم و راهی اطاقم شدم.
دوباره سکوت، تنهایی، اطاق تاریک، و همان رخت‌خواب پر از درد عالمم را احاطه کرد.

مروه”نسیمی”🤍

196 0 3 50 39

#اشتراک_کننده‌ی_سوم

داستانک......

من، من از او می‌گویم....
چون من چیزی ندارم که دربارهٔ خودم بگویم، اصلاً در من، منِ وجود ندارد..
رگ به رگ وجود من شده او....

از او هرچی بگویم کم است، به ولا که کم است...
وقتی برای نخستین بار که چشمانش را از فاصله‌ٔ نه چندان دور دیدم، قلبم جا در جا ریخت.
من همیشه همین‌طوری بودم، وقتی او را می‌دیدم بند بند وجودم شروع می‌کرد به لرزیدن، عینک های زانو ام چنان می‌لرزیدن که احساس می‌کردم حالا است که نقش زمین شوم.....
آه از آن روزی که چشمان‌اش را دیدم، چشمانش همچو دو استکان قهوه‌ٔ شیرین می‌مانست، بعد آن روز هرجا را دیدم، به چشم هرکی که دیدم ولی امثال چشمان او را ندیدم که ندیدم...
او فرق داشت از همه افراد آن اهالی، چشمانش، آبروانش، دماغش، لب‌هایش، رنگ پوست‌اش، موهای سیاه و موج‌دارش، و آن تَه ریش که صورتش را مردانه‌تر جلوه میداد..
از حنجره‌اش که حرف نزنم، صدایش چنان بَم و مردانه است که گویا حنجره‌اش را خدا بوسیده، او چنان آرام و با وقار راه میرود که هرکسی را مجزوب خودش می‌سازد...

بعضی اوقات با خودم می‌خندم و در دلم با خالقم دربارهٔ او حرف میزنم.
یعنی می‌گویم خدایا تو چقدر زیبایی؟
تو چقدر حوصله داشتی: که چنین دلبری خلق کردی؟

خداوند چنان او را زیبا و دلبر آفریده بود که وقتی او را میدیدم حیران می‌شدم،

بعضی روز های که او را می‌بینم قلبم دست‌وپاچه میشود، و همه غم‌هایم فرو می‌ریزند، و آنجاست که با خودم می‌گویم:

هوا قند است، زمین و زمان قند است،
روحم بوی وانیل می‌دهد، بوی کاهگِل باران خورده؛
درخت ها بوی شگوفه‌ٔ بهار و نارنج....
انگار پرنده‌گان برای من آواز می‌خوانند، و من چه سبزم آن روزها.......

#هالة‌القمر


#اشتراک_کننده‌ی_دوم

|نجوای صفحات|

در شهری که خواندن ممنوع بود، دختر نوجوانی کتابی پیدا کرد که پایان نداشت. هر بار بازش می‌کرد، جملهٔ اول تغییر می‌کرد و گویی با حال روزش نجوا می‌کرد: روزی شاد، روزی غمگین، روزی پر از هشدار. یک روز نوشت: «وقتشه.» 
وقتی برگ را ورق زد، کتاب‌ها آرام به قفسه‌ها برگشتند، اما روی صفحهٔ آخر، حروف با نوری سرد می‌درخشیدند: «تو تنها کسی هستی که می‌توانی پایان این کتاب را بسازی.» دختر نفسش را حبس کرد، لبخند زد و قلمی برداشت؛ صدای خش‌خش کاغذ در سکوت کتابخانه نویدی از سرآغاز تازه بود.

#داستانک
✍🏻 #رادا_کریمی


#اشتراک_کننده‌ی_اول

داستانک: تو باعث شدی عاشق خودم شوم

دختر همیشه از آئینه فرار می‌کرد. خیال می‌کرد چشم‌هایش زیادی ساده‌اند، صدایش زیادی نازک، و دلش زیادی حساس. هیچ‌وقت خودش را "خوب" نمی‌دانست.

تا اینکه روزی در کتابخانه با تو آشنا شد؛ نه با حرف‌های بزرگ، نه با تعریف‌های قشنگ. فقط یک جمله گفتی که در ذهنش ریشه زد:

«چرا خودت را با دیگران مقایسه می‌کنی؟ تو نسخه‌ی اصلی‌ای.»

از آن روز، تو معجزه نکردی؛
فقط وقتی حرف می‌زد، گوش می‌دادی.
وقتی گریه می‌کرد، قضاوت نمی‌کردی.
وقتی ساکت می‌شد، عجله نمی‌کردی.

کم‌کم فهمید خودش ارزش دارد، حتی اگر کسی تأییدش نکند.
فهمید که زیبایی‌اش در نگاه خودش است، نه دیگران.
فهمید که کافی‌بودن، یعنی همین‌که خودش باشد.

روز آخر، وقتی میان قفسه‌های کتاب ایستاده بود، لبخند زد و در دل گفت:
«تو نمی‌دانی چه کردی مرد!
تو باعث نشدی عاشقت شوم…
تو باعث شدی عاشق خودم شوم.»
و بعد از خودم ترا دوست خواهم داشت
چون کسی که خویشتن را دوست نمی دارد نمی تواند عاشق شود و این چه عشق خالصیست برای من، برای تو،و برای آنچه زندگیست برای هردوی مان.....

#بانومحمدی

20 last posts shown.

291

subscribers
Channel statistics