دنیا تاریک و نامفهوم میشود وقتے ڪسے را دوست ندارے. وقتے دلایل روشنت براے دوست داشتن آدمها را میبازے و بیخیالِ داشتنها و دوست داشتنها میشوے و سر به بیابانِ ڪسے را نخواستنها میگذارے و ظاهرا خوبے و جاییت درد نمیڪند و دلت چیزے نمیخواهد، اما گاهے، زمانے، جایے بغضهاے لعنتے گلوت را به قصد ڪُشت میفشارند و دیگر هیچڪس نیست در آغوشت بگیرد و هیچڪس نیست به تو حق بدهد و عشقے نیست ڪه تو را از میان آوار بیپناهیِ جهان نجات بدهد. آنجاست ڪه تازه میفهمے چقدر تنهایے و تازه میفهمے چه تلخ و ناگوار است تنهایی...