جیمین به تلویزیون خیره شده بود و به قسمت پایانی فیلم "Maze Runner" نگاه میکرد. یونگی این فیلم را پیشنهاد داده بود تا با هم تماشا کنند. بعد از تمام شدن فیلم، جیمین بدون اینکه نگاهش را از صفحه تلویزیون بردارد، گفت:
- زندگی درست مثل هزارتو هست.
به سختی میتونی به آخرش برسی.
همه در این هزارتو عاشق میشن... زندگی خودشون رو میسازند و میمیرند.
+ ولی من به آخر همین هزارتو رسیدم، هزارتویی که انتهایش پرتگاه است.
- و تو داری روی لبه همین پرتگاه میرقصی!
یونگی در سکوت به حرفهای جیمین گوش میدهد و چیزی نمیگوید.
جیمین با نشنیدن پاسخی از یونگی به سیگاری که در دست یونگی بود خیره میشود.
_ سخته.
+ میدونم.
_ درد دارد.
+ میدونم.
_ از پرتگاه سقوط میکنی.
+ میدونم!
_ تو همه اینها رو میدون و آگاهانه مرگ رو به جان خریدی! چرا؟
به او گفتی و یکی دیگر رو انتخاب کرد، احساساتت رو دید و نادیده گرفت.
به نظر تو، باز هم ارزشش را دارد؟
یونگی فیلتر سیگارش را در جا سیگار خاموش کرد و در سکوت به دیوار روبرویش خیره شد. جنگی در ذهنش برپا بود که جز خودش هیچکس نمیتوانست متوجه آن شود.
جیمین از بحث های همیشگی خسته شده بود ، آهی کشید و با گفتن آخرین جمله دیگر بحث درباره این موضوع را تمام کرد
_ با همین روشی که در پیش گرفتی ریه هاتو نابود میکنی ، نه تنها ریه هات، بلکه خودتم زره زره از درون نابود میکنی