ੈ‧₊˚*

نارنگیِ من، نارنگی عزیز من
امیدوارم بدانی که تو شب پر ستاره ی من بودی، با تمام نور هایی که در زندگی من روشن کردی.
اگر قرار باشد از تو چیزی برای همیشه با خودم به یادگار ببرم، همان نگاهت است. با چشم‌های درشت و تیله ای که نمی‌دانستی چقدر دوستشان داشتم.
تو مثل آهنگ های پانک راک مورد علاقه ات بودی. پر از شور و اشتیاقی که خاموش نمیشد. برای همین بود که نمیشد آرام دوستت داشت. باید با تمام وجود دوستت می‌داشتم. حتی اگر می‌ترسیدم روزی همین دوست داشتن تو دلم را به درد بیاورد.
بریدن از تو هرگز برایم ساده نبود،
میخواستم تو را تا همیشه داشته باشم.
با همان آشوبی که هیچوقت نتوانستم از آن بترسم و نگاهت که هرچقدر به آن خیره میماندم باز هم میخواستم نگاهم با نگاهت آشنا بماند.
من همچنان در میان شاخ و برگ درخت های باغ و ته تمام فنجان های قهوه ام تو را میبینم و به دنبال تو میگردم.
میان آن تلخی کمرنگ به دنبال تو میگردم تا شاید تو آنجا باشی. قربانت گردم.
میبوسمت، ماری♡

برای نارنگی قشنگِ من، دوست نازنینم💋

نلی عزیزم، نلیِ ماری
هیچکس در این دنیا نمیداند که بخشی از خون من آبی است چون تو در آن جریان داری.
تو برای من همیشه شبیه بخشی از خودم بودی که از تنم جدا شده بود و زندگی خودش را داشت. آن‌قدر شبیه هم بودیم که مردم همیشه ما را با هم اشتباه می‌گرفتند و من در دل خودم می‌خندیدم، چون هیچوقت نفهمیدم حقیقت پشت این اشتباه ساده چیست.
ما دو نفر نبودیم، من و تو یک روح بودیم که جهان از سر بی‌ رحمی، در دو بدن تقسیمش کرده بود.
من نامه‌های زیادی برایت نوشته‌ام، نلی. کلمات زیادی را کنار هم گذاشته‌ ام بلکه چیزی را توضیح بدهم که هیچوقت قابل توضیح نبود:
اینکه چقدر دوستت دارم.
اما هر بار که قلم را روی کاغذ گذاشتم، انگار چیزی درونم میگفت هنوز کم است. هنوز هیچ جمله‌ای نتوانسته آن قسمت از قلبم را که با تو گره خورده، ترجمه کند. تو فقط در خاطرات من نیستی، تو در منی!
شاید ترسناک‌ترین قسمت دوست داشتن تو همین باشد، اینکه نمی‌دانم اگر روزی نباشی با این همه "ما" چه کنم.
آرزو میکنم دنیا هیچوقت مجبورم نکند یاد بگیرم چگونه بدون تو زندگی کنم چون نمیتوانم.
من هرگز نمیتوانم بدون بخشی از خودم زندگی کنم، بخش آبیِ من همیشه آبی خواهد ماند.
دوست دارم پری شوم و دورت بگردم.
میبوسمت، ماری♡

برای عزیز ترین دوستم، فرشته آبی رنگم💋

https://t.me/nanaa_0x

مرگانِ نازنینم، ماه من
تو برای من مثل یک رویا بودی، مثل جادویی که در نیمه شب اتفاق میفتاد.
هنوز هم نمیدانم تو را واقعا دوست میداشتم یا فقط خواب تو را میدیدم.
هربار که به تو نگاه میکردم مرز میان خاطره و خیال برایم محو و محو تر میشد تا جایی که تمام شب از پنجره به آسمان خیره میشدم و در آسمان شب به دنبال تو میگشتم.
مرگان، تو می‌توانستی چاقویی به دست بگیری و تمام زخم‌هایت را بر تن من جا بگذاری و من با همان دست‌های لرزان، باز هم زخم‌های تو را ببوسم انگار درد تو چیزی بود که حتی از میان خون و اشک هم می‌توانستم دوستش داشته باشم.
هرگز نپرسیدم که تو از کجا آمده بودی، میترسیدم اگر بگویی ناگهان بفهمم تمام چیزی که از تو میشناختم یک خیال بوده.
دیشب به یاد تو یکبار دیگر شمعی روشن کردم و پنجره را باز کردم تا رنگ شب را ببینم اما آسمان از من خیلی دور بود. نمیدانستم چشمان تو را کجای آن پیدا کنم.
میبوسمت، ماری♡


https://t.me/eddie_bij