«قلبم مانند کوزه ی که احساسات رنگی زیادی درون خود داشت، بود، گرچه در نهایت شکست، تکه هایش را درون سبدی گذاشتم و با خود حمل کردم، حمل کردن این تکه های خورد شده بی فایده بود، نه خریداری داشت نه می توانستم آنها را بهم بچسبانم و دوباره از آن استفاده کنم. نزدیک راهم سطل اشغال ی را دیدم که بقیه آدم ها چیز های ناچیز و بدرد نخور خودشان را درون آن می ریختند.
سبد را روی زمین گذاشتم، نگاهی به دستانم انداختم، به خاطره سنگینی سبد تاول زده بودنند، گرچه جای نگرانی نبود بدون قلبم دردی را حس نمی کردم، حداقل دردی را بزرگ نمی کردم و از کاه کوه نمی ساختم.
نفس عمیقی کشیدم و نگاهی به آن سطل آشغال کردم، در تردید این بودم که این تکه های شکسته را درون آن قرار بدم یا نه؟! کمی فکر کردم، یعنی کسی متوجه قلب نداشته ام می شد؟! کسی تهمت انسان نبودن را به من میزد؟! بعد به یاد آوردم انسان نبودن بهتر از انسان بد بودن است، پس تکه ها را از سبد برداشتم و در نهایت آن ها را دور انداختم و بدون آن راه را ادامه دادم».
سبد را روی زمین گذاشتم، نگاهی به دستانم انداختم، به خاطره سنگینی سبد تاول زده بودنند، گرچه جای نگرانی نبود بدون قلبم دردی را حس نمی کردم، حداقل دردی را بزرگ نمی کردم و از کاه کوه نمی ساختم.
نفس عمیقی کشیدم و نگاهی به آن سطل آشغال کردم، در تردید این بودم که این تکه های شکسته را درون آن قرار بدم یا نه؟! کمی فکر کردم، یعنی کسی متوجه قلب نداشته ام می شد؟! کسی تهمت انسان نبودن را به من میزد؟! بعد به یاد آوردم انسان نبودن بهتر از انسان بد بودن است، پس تکه ها را از سبد برداشتم و در نهایت آن ها را دور انداختم و بدون آن راه را ادامه دادم».