`°𝑶𝒑𝒉𝒆𝒍𝒊𝒂°`

نمی‌شود به آدمی که در ناامیدی نفس می‌کشد، وعده‌ی خوشبختی داد. وقتی از همه‌چیز بریده‌ام، چند جمله‌ی امیدوارکننده چیزی را عوض نمی‌کند. معجزه اگر قرار بود از راه برسد، این همه دیر نمی‌کرد.
از من نخواه به فردا ایمان بیاورم. از من نخواه خودم را با این خیال آرام کنم که «همه‌چیز درست می‌شود». واقعیت، همین تلخیِ هر روز است؛ همین قهوه‌ای که هر صبح مزه‌اش را از بر می‌کنم و تا شب از دهانم نمی‌رود.
دیگر حوصله‌ی انتظار ندارم. این عمرِ من است، نه فرصتی برای آزمودنِ وعده‌ها. زمان از من جلو زده و من هنوز ایستاده‌ام، چشم دوخته به فردایی که هر بار دورتر از دیروز می‌ایستد.

"هنر هیچ وقت از شادی در نمیاد"

که از من شعر می ماند و از او باغ گردویش

گفت می‌خواهم زندگی کنم. نه آن زندگیِ دور از دسترسی که همیشه وعده‌اش را می‌دهند؛ همین زندگیِ ساده را. دلم می‌خواهد مثل گذشته، بی‌هیچ عجله‌ای به آسمان خیره شوم، ماه را تماشا کنم و ستاره‌ها را یکی‌یکی بشمارم؛ نگذارم هیاهوی جنگ‌های درونی، میان من و آسمان فاصله بیندازد.
خسته‌ام از پرسه زدن در ویرانه‌های ذهنم. زندگی، اگر قرار است نامی داشته باشد، باید چیزی بیش از دوام آوردن باشد. من شادیِ افسانه‌ای نمی‌خواهم، معجزه‌ای هم نمی‌خواهم؛ سهمم اگر همان چند لحظه‌ی کوچکِ آرامش باشد، همان که بی‌دلیل لبخند را روی لب می‌آورد، برایم کافی‌ست.
دیگر نمی‌خواهم خودم را با این خیال تسلی بدهم که زندگی جای دیگری‌ست. اگر قرار است پیدایش کنم، باید همین‌جا باشد؛ جایی میان همین روزهای معمولی، زیر همین آسمان، کنار همین ماه و همین ستاره‌هایی که هر شب، فارغ از آشوبی که درون من برپاست، همچنان روشن می‌مانند.

-خونه باید سبز باشه🪴