Forward from: کرآنه
قلب همیشه درست حس میکنه، نه؟ قلب میدونه، قلب همیشه زودتر میفهمه، قلب فهمید اگه تو این لحظه بوسه به پایان برسه دمای خیابون و تن خستهی من یکی میشن، قلب فهمید پایان بوسه یعنی پایان خودش، قلب حس کرد دلبریِ نرمی لبات که تموم شه از فردا لبای تو لبای آدمی رو برای هم خواب شدن انتخاب میکنن که اون آدم من نیستم.
اون شب تو هم میدونستی که پایان این بوسه، پایان قلب و عشق من میشه ولی باز هم مثل همیشه من رو مدهوش ریتم خندههات، چروکی گوشهی چشمات و چاله گونت کردی؛ ای کاش جای زمین سرد من رو لابهلای آرامش تارهای موهات، پیچ و تاب بدنت و میون صدای آهنگینت، دفن میکردی.
قلب همه چیز رو فهمید و دیگه تقلا نکرد. روح من انقدر رقصید که تبدیل به خاکستر شد و دیگه نتونست تلاشی برای گرم شدن دلِ یخ زدهی تو کنه. توی آتیش عشقی که رنگِ غمش دیده نشد سوخت و خاکستر و خاکستری شد، درست همرنگ کف خیابون؛ جوری خاکستر شد که اون همه دونه برف هم نتونست جلوی سوختنش رو بگیره و همراه آتیشی که از قلبش زبانه میکشید، زمستون رو هم به تباهی رسوند و این شهر، این خیابون رو آرامگاه خودش انتخاب کرد.اون اوج رقص عشق سوزان روح من برای تو بود.
اون شب تو هم میدونستی که پایان این بوسه، پایان قلب و عشق من میشه ولی باز هم مثل همیشه من رو مدهوش ریتم خندههات، چروکی گوشهی چشمات و چاله گونت کردی؛ ای کاش جای زمین سرد من رو لابهلای آرامش تارهای موهات، پیچ و تاب بدنت و میون صدای آهنگینت، دفن میکردی.