#سپید_325
ذوبِ واژهی آشنایم/ تو
درود کرد
نگاهیدم با سلام
قلبش کوهِ هندوکش را
در برفِ فراق پیچید
بادهای خنک
سردی زمین را
به جان درختانِ برهنه رهانید
تو همای خوشبختی به آشانهی دلم
تو را در کف و کوه
تو در من و هو
تو را در شب و روز
تو را در زمزمِ عشق
تو را در هر نفس
تو را بهترین صحنهی تراژدی شدن گل و باران
تو را آرامترین پژواک کلام
تو را مونس دلِ و جان
تو را رفیقِ نهان
یافتمت در حجراتِ فرتوتِ ایام
اکنون با تو
تغییر را
عشق را
مهر را
زندگی را
طعم میکنم
روح و قلبت بستر امن خاطراتم
انگار با تو جهان را شناختم
تو پروانهی که شمع را به همتِ روشنی حمایت کردی
تو نشانِ فرزانگی و پروایی
برگرد که دستانم را
به باد سپردم تا
تو را با وزش بادها من آورد/ ای آشنا
#فاطمه_خموش
ذوبِ واژهی آشنایم/ تو
درود کرد
نگاهیدم با سلام
قلبش کوهِ هندوکش را
در برفِ فراق پیچید
بادهای خنک
سردی زمین را
به جان درختانِ برهنه رهانید
تو همای خوشبختی به آشانهی دلم
تو را در کف و کوه
تو در من و هو
تو را در شب و روز
تو را در زمزمِ عشق
تو را در هر نفس
تو را بهترین صحنهی تراژدی شدن گل و باران
تو را آرامترین پژواک کلام
تو را مونس دلِ و جان
تو را رفیقِ نهان
یافتمت در حجراتِ فرتوتِ ایام
اکنون با تو
تغییر را
عشق را
مهر را
زندگی را
طعم میکنم
روح و قلبت بستر امن خاطراتم
انگار با تو جهان را شناختم
تو پروانهی که شمع را به همتِ روشنی حمایت کردی
تو نشانِ فرزانگی و پروایی
برگرد که دستانم را
به باد سپردم تا
تو را با وزش بادها من آورد/ ای آشنا
#فاطمه_خموش