دلتنگی را اینگونه تعریف میکنم؛ بهای رها کردن است و احساس آن چیزیست مشابه به مرگ. پر است از آشوب، از تلاطم. ناآرامی مطلق در اوج سکوت و آرامش؛ درست همانند دریایی مواج و آبیِ متمایل به خاکستری. همانقدر تنها، همانقدر غمگین. دلتنگی را حسرت محض میگویم. حسرتی از جنس یک آغوش آخر، حسرتی به اندازهی حتی یک ثانیه غرق شدن در برق دروازههای روح دیگری که آنان را چشمها نامیدهاند. دلتنگی را اینگونه میگویم؛ حسرت آخرین نگاه، آخرین رقص آرام انگشتانِ دستانِ بی قرار دو شبحِ در هم تمیده شده؛ آخرین خداحافظی، آخرین لحظه؛ آخرین لبخند مملو از بغض.
دلتنگی را اینگونه تعریف میکنم؛ آن را «تو» میگویم.