پناه من..
از پناهم میگویم، از کسی که تمام آشوبهای جهان را در آغوشش فراموش میکنم.
از تو که هیچ سنگری برایم امنتر از صدایت نیست.
منی که هر بار زخمی از زندگی خوردم، نام تو را زمزمه کردم و آرام گرفتم؛
از تو، که شدی پناهِ بیپایانم در بیقراریهای بیپایان.
واژهای کوچک و ساده ،
اما برای دلی که خسته است، میشود همهی دنیا.
تو شدی پناهگاه شبهای بلند من ،
پناه اشکهایم وقتی بیدلیل سرازیر میشوند،
پناه بغضهایی که با دیدنت میشکنند،
و لبخند میشوند، آرام میشوند، نفس میشود.
جانِ من🤍
از پناهم میگویم، از کسی که تمام آشوبهای جهان را در آغوشش فراموش میکنم.
از تو که هیچ سنگری برایم امنتر از صدایت نیست.
منی که هر بار زخمی از زندگی خوردم، نام تو را زمزمه کردم و آرام گرفتم؛
از تو، که شدی پناهِ بیپایانم در بیقراریهای بیپایان.
واژهای کوچک و ساده ،
اما برای دلی که خسته است، میشود همهی دنیا.
تو شدی پناهگاه شبهای بلند من ،
پناه اشکهایم وقتی بیدلیل سرازیر میشوند،
پناه بغضهایی که با دیدنت میشکنند،
و لبخند میشوند، آرام میشوند، نفس میشود.
جانِ من🤍