از عمق سکوت غروبهای بیصدآ، یک حس پؤچ میخزد به جانم؛
مثل خالیترین کاسهای که سالهاست آب نخورده، ترک برداشته و تهیست،
نگاهم در چاهی بیانتهای ناامیدی فرو میرود، جآیی که هیچ نوری راه ندارد،
و نفسهایم فقط تکرار همان سکؤت سرد و سنگینیست که هر لحظه بیشتر خفهام میکند.
دنیایم شکسته و رنگهایش رفتهاند، مثل عکسی که از دست زمآن پژمرده شده،
و من ماندهام و یک بغض سنگین، که نه اشکی دارد، نه حتی آرزؤیی برای فردا…
- دلنوشته ای از دنیای دور و ناپیدای احساسات پوچ و تو خالی🩶
مثل خالیترین کاسهای که سالهاست آب نخورده، ترک برداشته و تهیست،
نگاهم در چاهی بیانتهای ناامیدی فرو میرود، جآیی که هیچ نوری راه ندارد،
و نفسهایم فقط تکرار همان سکؤت سرد و سنگینیست که هر لحظه بیشتر خفهام میکند.
دنیایم شکسته و رنگهایش رفتهاند، مثل عکسی که از دست زمآن پژمرده شده،
و من ماندهام و یک بغض سنگین، که نه اشکی دارد، نه حتی آرزؤیی برای فردا…
- دلنوشته ای از دنیای دور و ناپیدای احساسات پوچ و تو خالی🩶